ALLAH’IN ADIYLA YAŞAMAK

ALLAH’IN ADIYLA YAŞAMAK

"Ikra-OKU! emredildi, ama neyi nasil okuyacagiz?" sorusunun cevabi olarak Dr Yamina Bouguenaya'nin University of Virginia'da verdigi "Allah adina Bismillah ile yasamak" baslikli bir konusmasinin cevriyazisinin Ingilizce aslini (transkripsiyonunu) su linkte bulabilirsiniz: 

"Living in the Name of God"

Bu ses kayitlarinda, yaziyi Ingilizce orijinalinden okuyup sesli olarak Turkce'ye cevirmeye calistik, bir yandan da yine Turkce olarak anlamak uzere kisaca sohbet ettik.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLXJ4g0IxIL4h3jOEhFf4BkMOpNSUqN8iH

Sesli ceviriyi asagidaki sekilde yaziya doktukten sonra daha detayli sekilde anlamak icin bu makaleyi Turkce cevirimizden okuyarak yeniden calistik: "Allah'in adiyla yasamak" okumasinin ilk kaydi (2Eylul2015):
http://yourlisten.com/LoudThinking/922015halaqa-ogle

NOT: Her kaydin altindaki notlarda bir sonraki kaydin linkini ve derste okunanlar ve/ya ders notlari vs bulabilirsiniz iA. Bu kayitlar download edilebiliyor ancak yourlisten.com'a uye olmak gerekiyor, ama cok basit 1 dakikalik bir islem, ad soyad falan ozel bilgi koymaniza da gerek yok.
NOT2: cumleler ilk taslak olup da henuz tashih edilmediklerinden dusuk olabilir, sesli kayitta cumleleri aciklamaya calisiyoruz, Ingilizce orijinaliyle de karsilastirma yapilabilir.

 ALLAH ADINA BISMILLAH ILE YASAMAK

BismiAllah kelimesini ne zaman kullanırız/söyleriz?

Duadayken ve, sadece namazda Fatiha Suresini okurken en az 17 defa söyleriz. Peki, bu tekrarın sırrı/hikmeti nedir? Bir şey çok tekrarlanıyorsa bundan ne gibi bir ders çıkarabiliriz/bize neyin ipucunu verir? (Asma: Kuran da bir şeyin çok tekrar edilmesi tekrar edilmeyen şeye/duruma göre daha önemlidir sonucunu çıkarırlar.) Her zaman yaptığımız şeyler/tekrar ettiğimiz şeyler nedir? Nefes almak, yemek yemek, su içmek… gibi. Bunlardan şikayette etmiyoruz, sıkılmıyoruz da…Tam aksine bunlar sevdiğimiz şeyler, onları takdir ediyoruz (severek yapıyoruz-lezzet alıyoruz)-onlara ihtiyacımız var. Neden çünkü ihtiyacını hissediyorsun. Bismillah’ı tekrar tekrar söylüyorsak, önemli olmalı.

Bismillah bana ilk vahiy hatırlatıyor. Rabbi nin adıyla oku.(Rab: terbiye kökünden geliyor-terbiye eden, koruyup kollayan, ihtiyaçları gideren) Peygamber Muhammed (sav) Allah’ın Resulü olarak göreve atanmadan önce/Allah’ın Resulü olduğu söylenilmeden önce ne yapıyordu. Tefekkür ediyordu, düşünüyordu. Cebrail (as) geldiği zaman Peygamber (as) a ne dedi? Oku dedi. Ben okumayı bilmem. Okuma –yazma bilen birisi değilim. O halde Cebrail, Muhammed(as) ın neyi okumasını istiyor? Yarattıklarını-evreni okuyacağız? Başka ne? Orda Mushaf halinde bir Kuran var mıydı okunacak? Yok… Bu ilginç değil mi? Cebrail neden O na okumasını söylesin? Cebrail Muhammed  (as) ın okuma yazma bilmediğini bilmiyor muydu? Cebrail ‘i kim yolladı? Allah’tan yollanarak geldi. Cebrail’i yollayan Allah Muhammed (as) ın okuma yazma bilip bilmediğini bilmeyecek mi? Cebrail okuma yazma bilmediğini bildiği halde neden okumasını istiyor? Yazılmış olan kelimler midir bizim tek okuyabileceğimiz? Başka okuyabileceğim şey yok mu? Yazılmamış... Mesela, insanların yüzlerini okuyabiliyorum. Sadece kelimeler okunacak şeyler değil. Kelimler dışında da diller var, işaretler diyoruz biz onlara mesajlar.

            Cebrail vahiy meleğidir. Eğer o Allah’tan bir şey getiriyorsa bu tamamen yeni tamamen benim bilmediğim bir şey olmalı. Sadece bilmediğim bir şeyi değil, vahyin rehberliği olmadan kendi başıma bulamayacağım bir şeyi de bana getiriyor olması lazım. (asma: kaslarım nasıl çalıştığını bilmiyorum ama biyoloji kitabına bakabilirim) Kendimiz bulabileceğimiz bazı şeyler var. Yaratılışımızdan-fıtratımızdan gelenlerle. Benim fıtratımdaki özelliklerde bir vahiy formudur-rehberlik formudur ama Allah ın Cebrail (as) ile yolladığı bir rehberlik gibi değil. (vicdanın) Allah ın bize verdiği fıtratımızın söylediğini tekrar etmeye ihtiyaç yok. Vahyin bize getirdiği şey bizim ihtiyacımız olan şey. Eğer Cebrail vahyi nasıl okuyacağını öğretmek için gelmiş olsaydı, o zaman Cebrail’e ihtiyaç yok, herhangi birisi de o toplumdaki okuma-yazma bilen herhangi birisi de Peygamber (as) e bunu öğretebilirdi. Demek ki yazı okuma anlamında bahsetmiyor, başka bir okumadan bahsediyor. Peygamber as okumasını emrediyorsa, o zaman kesinlikle Muhammed (as) ın yapabileceği bir okumadan bahsediyor. O nun yetenekleri dahilinde olan bir okumadan ama vahyin rehberliğine ihtiyacı var o okumayı yapabilmesi için. 3 kere oku dedikten sonra Cebrail diyor ki “Yaradan Rabbinin adıyla oku” Bu cümlenin içinde bazı anahtarlar –ipuçları var. Nasıl okuyacak, Rabbi’nin adıyla…Rab:Yaratan Rab olarak tanımlanıyor. Okuma yaradılışla alakalı olmalı.

Muhammed (as) okuma yazma bilmiyordu, bütün insanlığa hepimize neyi öğretme görevi yüklendi. İnsanların yaşayacağı zamanın sonuna kadar Rabbimiz adına yaradılışı nasıl okuyacağımızı öğretme misyonu yüklendi. O Rabbinin adıyla okumayı öğretiyor.

            İlk vahiyde Allah kelimesi yerine Rab kelimesinin kullanılmasının hikmetini görebiliriz çünkü ilk vahiy geldiğinde daha Allah kim bilmiyoruz. Mekke de yaşayan insanlar Allah kelimesini kullanıyorlardı. Bir yaratıcı olması gerek demek başka bir şey ama bunu demekle bitiyor mu hayır bir yaratıcı olmalı demek ile başlıyor aslında. Bir yaratıcı olması gerek, bir İlah olması gerek ama O kim? İşte Kuran’ın konusu bu.  Allah bize kendini tanıtıyor. Allah kim, yaratıcı kim biz bilmiyoruz. Yeryüzünü ve gökyüzünü yaratandır demek, Allah ile bağlantı kurmamız için yeterli mi? Neden ilk vahiyde Kuran Allah kelimesini kullanmıyor çünkü o kültürde Allah deyince akla gelen bazı çağrışımlar var. Rab Arapçada senin ihtiyaçlarını karşılayan, üzerine titreyen… Çok yakın hissedebileceğimiz bir ifade senin ihtiyaçlarını karşılayan-her şeyi halleden. hem çok yakın merhametini hissettiğin hal hem de ondan kaçamayacağın bir durum Eğer sadece gökyüzünü ve arzı yarattı diye algılayacaksak o zaman sanki benimle direk bir bağlantısı yokmuş gibi ama Rab deyince direk benim ihtiyaçlarımı benim işlerimi gören –onları halleden anlamında. Hem hikmet var hem rahmet var çünkü benim için daha ulaşılabilir. Bu Rab kimdir diye bilme ihtiyacımı da hissetmeye başlayabilirim.

Neyi okuyacağız? Yaradılışı. Yaradılıştaki her şey bir ayet (işaretlerdir). Kuran’daki işaretler için hangi kelime kullanılır? Ayet. Ayetler var dış dünyada (benim dışındaki dünya, yeryüzü ve gökyüzü) evrenin genelinde (güneş, hava, su, yiyecekler… gibi) ,ve bizim kendi içimizde (duygularımız, düşüncelerimiz, korktuklarımız, kızdıklarımız, hissettiklerimiz… vs) Yani Kuran diyor ki dış dünyada ve kendi içimizde işaretler var.

Mesela bir şeyden korktuğumuz veya kızdığımız zaman onun altında yatan nedir? Kızgınlık bir ayet bir işarettir. Eğer bir ayetse okunması gerekiyor. Yani ben kızgınlığımı okumam gerekiyor. Kızdığım zaman onun bir ayet bir işaret olduğunu fark etmiyorum. Neden? Çünkü o kızgınlıkla kendimi bağdaştırıyorum. Ben kızgınım diyorum. Kızgınlık sanki ben oluyor. Hâlbuki bana verilen bana gönderilen bir duygu. (Bana bu duygu gönderildi?) Kızgınlık yaratılmış bir şey yani varlığa vücuda getirilmiş, kendi başına var olabilen bir şey değil, duyguların hiçbiri kendi kendilerini var edemezler ya da ben onları var edemiyorum, yaratmıyorum. O duygunun mahiyetini bile anlamıyorum. Bu duygunun bana geldiğini hissediyorum. O duygunun ayet olması o duygunun mesaj taşıdığı anlamındadır. Birisi bana hoşlanmadığım bir şey söyledi ve bende kızdım. Kızgınlık gerçek ama benim kızdığım şey gerçek mi değil mi? Sorabiliriz ki Allah neden kızgınlığı-sevmediğim bir şeyi yarattı? Bizim tepkilerimiz her zaman orda yaratılmış şeyle bağlantılı değil ama biz onu nasıl algılıyoruz onunla bağlantılı. Kuran da bu işaretleri nasıl düzgün okuyacağımızı öğretecek.

Kendi algılayışımın süzgecinden onun her zaman ben onu kendi algılayışımın süzgecinden geliyor. Mesela, birisine bakıyorsun aa ne güzel bir insan, bu kızla alakalı her şeyden hoşlandın, bir başkası da gıcık oluyor. Sen bir rengi seviyorsun başkası ne iğrenç bir renk diyor. Sadece ben bu rengi sevmedim demek o renk kötüdür anlamına gelmez. Diyelim ki, bana birisi dedi ki “Şimdi söylediğin şey çok aptalca.” Senin söylediğin aptalca kelimeleri ağzından çıktı tamam bu gerçek ama bu sözlere verdiğim tepki o gerçekliği yansıtan değil ama o gerçekliği nasıl algıladığım üzerinden veriyorum tepkimi.

Benim algılayışımda yaratılmış bir şey değil mi?

Benim sözlerim yaratılmış ama Allah hakkında söylenen yalanlar yaratılmış değil sadece benim hayal ürünüm.

 Gaflet halindeyken, (gaflet: farkındalığın olmadan yaşadığın zaman, ne yaptığının bilincinde olmadığın zaman, geldiği gibi yaşıyorsun, otomatik yaşıyorsun) hiçbir zaman durup kendine sormuyorsun bu hayatın amacı/anlamı ne, gerçeklikle benim algılayışım arasında bir ayrım yapabilir miyim gibi bir soru sormadığın zaman… Gerçekle algılayışım arasındaki farkı fark edebilir miyim? Hayır, Çünkü algılayışımın gerçeklik olduğu konusunda ikna olmuşum. Gerçekten gerçeklik mi diye sorgulamamışım. Allah a isyan ettiğim zaman aslında kendi algılayışıma isyan etmiş oluyorum. Durupta kendime söylediğim zaman bu bir ayettir, mesajdır bunun bir amacı vardır diye O duruma bir durma bir düşünme ara verme-otomatik devam etmemenin kendisi o yaşadığım muhattap olduğum şeyi okuma niyetimin olmasına dönüşüyor. Oradaki anlamı öğrenmeye çalışıyorum. Şimdi bilinçli, farkındalık durumundayım, bilincimi farkındalığımı açtım. Kızgınlığım orda var gerçek, ama o kızgınlığım benim algılayışımda uydurduğum şeylerden dolayı. Algılayışımı sorgularsam oradaki gerçek varoluşla uyumlu olabilir/ya da uyumlu olmayabilir. Ben tercih etmiyorum – o kötüdür demekten farklı bir şey. Sadece sen beğenmedin diye o takdir edilmeyecek bir şey anlamına gelmiyor. Ne yaratılmışsa iyidir.

Mesela birisine neden kızdım çünkü birisi bana aptalca bir şey söyledin dedi? Durup düşünmem lazım gerçekten söylediğim şey aptalca mıydı? Ki aptalca olabilir. Durup  o zaman teşekkür ederim hatırlatmanız için diyebilirim. Belki niyeti hatırlatma değildi ama o yaratılmış bir şey ve benim acımdan o bir hatırlatmadır. Rastgeldiği gibi bir şeyler söylememem gerekir. Eğer söylediğim şeyin aptalca olmadığını düşünüyorsam o zaman derim ki o onun problemi. Bu şekilde kızgınlık iyi bir şeye dönüşür, Bana ne oldu da kızdım? Nereye dokundu da kızdım? Durup kendi kendime niye kızdım diye sormak iyidir? Çünkü mümkündür ki evet gerçekten kızıp tepki vermek değil- hikmet ve şefkatle karşılık vermek harekete geçmek

Endişeyi ele alalım, iş görüş mesine gitmeden önce endişeli olabilirsin. Bu iş için yeterince iyi miyim? Belki kıyafetimi beğenmediler. Belki benden daha iyileri var. Gerçekten beni beğenmedikleri doğru mu? Eğer bu hayali fikirleri kenara bırakırsam-olmayan şeyler, ihtimaller üzerinden endişe duyuyorum bunları kenara bırakırsam az endişe kalır- buda iyidir. Durup Allah a tevekkül edersem güvenirsem; onlar beni bilmiyor, ben onları bilmiyorum bu ıs benim için en iyisi midir bilmiyorum. Endişe kendi içinde iyi, gerçekten tehlikeli korkulacak bir şey varsa korku da iyidir; bu beni korur. Ama hayali bir sürü şeyden korkmaya başlarsam (Ya şöyle olursa ya böyle olursa diye) o zaman korku benim için bir hastalık halini almış oluyor ve benim için hayatı zorlaştırıyor. Şimdi kim hayatı zorlaştırdı? Ben mi Rabbim mi? Çünkü, o korku duygumu Rabbim’in adıyla okumuyorum-kullanmıyorum. Eğer Rabbim’in adıyla okursam benim algım gerçekliğe yaklaşır, algımla gerçek arasındaki farkı algılama ihtimalim artıyor. Yoksa kendi dünyamda Rabbim ile bağlantı kurmadan yaşıyorum ve sonra birisi Allah herşeyi yarattı deyince itham etmeye başlıyorum çünkü kendi algımla ilgili sorumluluğu almak istemiyorum.

Baştan bu algılayışla gerçeklikle algılayış arasındaki farkı vurgulamak istedim çünkü, herşey bir ayettir dediğimiz anda insanların ilk aklına gelen soru peki kötü şeylerde (benim hoşuma gitmeyen-benim sevmediğim şeyler) ne olacak?

Göklerin ve yerin yaradılışıyla, gece ile gündüzün değişmesinde, akıl sahipleri için deliller vardır.

Önemli olan yaradılışa muhatap olurken iç görü-içyüzünü anlamak, derin düşünme, ne oluyor diye durup düşünme. Kuran dizesi olan ayet gökyüzü derken çok genel bir şeyden bahsederek başlıyor ama sonra her gün oluşan (gece gündüzün takip etmesi) bahsediyor. Sadece gece-gündüz demiyor, gece ve gündüzün birbirini takip edişinde diyor. Her zaman gündüz olsaydı gündüz diye onun farkına varmazdık. Her zaman gündüz olsaydı gündüz için kelimemiz olmazdı çünkü onu geceden ayıracak bir şey yok, gece diye bir şey yok. Kontrast oluşu karanlık olunca uykumuzun gelişi, gündüz vakti uyanıp çalışmamız-işimizi görmemiz bunu daha çok bir ayet haline getirir. İnsanın normal ritmini yaşamasında bir işaret var-bir ayet var. Kuran’ın bu ayetinde yaradılışında kelimesi “Khalq” kelimesi kullanıyor; yani orada gramer formu olarak bir defa yaradılış değil sürekli yaradılış var (yaratılıyor oluşunda-devamlı yaratılmasında). İşte bu akışın devamlı değişimin bir ipucu da gece ile gündüzün birbirini takip etmesi. Gece ile gündüzün ifade ettiği şey dünyanın hareket edişi, güneşin etrafında dönüyor oluşu, bu devamlı yaratılma kelimesi yaradılışın dinamik akışını bize hissettiriyor. Varlık her zaman vücuda geliyor, yokluktan varoluşa geliyor. Dün burada değildik. 30 yaşındayım, 40 yıl önce dünyada yoktum ama dünde şu halimle yoktum başka bir halim vardı.30 yıl sonra bazılarımız dünyayı bırakmış olacak, 40 yıl önce bazılarımız dünyada değildi. Bu hayret edilir bir şey değil mi? Canlılar, var olan her şey, duygular, olaylar da ayettir.

Kurandaki dizeler için de ayet kelimesi kullanılıyor. Dilde bir kelime bir işarettir. Mesela, elma dediğim zaman fiziksel bir şey düşünüyorum. Elma dediğim zaman aklına ne gelir? “Tuffahun” dediğim zaman aklına ne gelir? (elma nın Arapcası) kelime olarak farklı gözüküyorlar, kulağa da farklı geliyorlar ama aynı şeyi işaret ediyor. Çünkü dil işaretler sistemidir. Meyve olan elma referans noktasıdır. Önemli olan referans noktası-fiziksel olan elma yoksa semboller değil. İşaretin anlamı budur. Eğer fiziksel elma meyvesi gerçekten öyle bir şey var olmasaydı onun için kelime işaret var olmamış olacaktı. Mesela bilgisayar kelimesi dilde yoktu, icadı öncesi. İşaret kendisinden öte bir şeye işaret eder, gösterir. Apple, tuffahun her biri ordaki fiziksel meyve olan elmaya işaret ediyorlar. Kuran bize işaret anlamında ne söylüyor? Yani, Kuran’a göre işaret ne? Kuran bize meyve olan elma da işarettir diyor bize. Fiziksel olan elma bizim kullandığımız insan dilindeki referans noktasıydı ama Kuran da diyor ki dilinde kullandığın kelime nasıl o fiziksel elmaya referans noktasıysa, fiziksel olan elmada başka bir referans noktasına işarettir. Elmanın kendi başına anlamı yoktur. Elmaya baktığımız zaman bizim için ne anlamı vardır? Elma meyvesi neye işarettir? Önce, elma benim için yiyecektir, açsam benim için yiyecek olur; aç değilsem, başka bir şey olur. Tadı güzel olabilir, lezzet olabilir, rengi zevk veriyor olabilir. Onu yiyecek yapan benim açlık duygum benim yiyeceğe olan ihtiyacım. İhtiyacım olmasa onu da benim için yiyecek olarak tanımlayamazdım. Elma+ benim ona ihtiyacım = Yiyecek; elma+ benim ona ihtiyacım = Lezzet; elma+ benim sevdiklerimi hatırlama ihtiyacım = Anı; elma+ benim güzelliğe olan ihtiyacım= onun güzelliği. Böylece ihtiyacım anahtar olmuş oluyor. Elmayı bana anlamlı kılan benim ihtiyacım. Benim ihtiyacım dolayısıyla elma bana anlamlanmış oluyor. Böylece elma ile benim aramda ilişki, kurulmuş oluyor ki, ben elmayı okumaya başlıyorum. Elma bir yiyecek dediğimde, benim ihtiyacımı aracı yaparak bağlantı kurdum. Eğer o benim için yiyecekse o zaman kim bu yiyeceği gönderdi, kim beni doyuruyor… vb sorular sormaya başlarım. Eğer rızıksa, o zaman bunun arkasındaki Rezzak, rızkı veren kimdir? Eğer tadı güzelse, benim ihtiyaçlarımı karşılayan kimdir? Eğer onda bir güzellik görüyorsam, bu sanatın-güzelliğin kaynağı kimdir? Böylece elma kendi ötesindeki şeye işaret etmiş oluyor. Yani, dilimizdeki apple-elma-tuffahun gibi farklı insan dillerindeki kelimeler sadece gerçek fiziksel dünyada bir şeye referans verdikleri için bir anlamları var yoksa apple kendi başına anlamı yok. Kuran bize diyor ki aynı şekilde o fiziksel olan elma da o dilimizdeki kelime gibidir, bir ayettir kendisinin ötesinde bir şeyi ifade eden bir semboldür ve ben onunla ilişkiye girmeye-iletişim kurmaya başladığım zaman (ihtiyacım üzerinden, açlığım vb) onu okumaya başlayabilirim. Charlotsville’e giderken yolda Charlotsville’e ait işaret-tabela görürsen, aaa burası Charlotsville’miş diye durmuyorsun. Çünkü o sana Charlotsville’e giden yolu gösteren bir işaret olarak görüyorsun. (Elmada da durmuyoruz, elma neye işaret? Diye düşünüyoruz)

Peygamber Muhammed’den öğrendiğimiz bir dua Allahumma 'allimna ma yanfa'una wanfa'na bima 'allamtana, “Bize fayda getireni öğret ve bize öğrettiklerinden de bize fayda gelmesini nasip et.” İlim için dua ediyoruz ama herhangi bir ilim için değil, bize faydası olan bir ilim için. Bugün birçok ilmi/bilgiyi dışarıda bulmamız mümkün. Her gün “Bismillah” tekrar ediyoruz ve muhtemelen anlamını da biliyoruz, şimdiki çalışmamız bu duanın ikinci kısmıyla ilgili: bize öğrettiklerinden faydalanmamızı nasip et. Yeni bir bilgi öğrenmek değil zaten bildiğimiz ile bağlantı kurmak, ondan anlam çıkarmak ve şimdi ve burada benimle nasıl ilişkilidir onu anlamak.

Farkındaysak da değilsek de hepimizin korkuları var. Korktuğumuz şeyler aslında orada değiller ama geleceğim hakkında olabilirler, çocuklarımın geleceği hakkında… Vb. Bir şeyi kontrol edemediğimizi hissettiğimizde panik edip korkuyoruz. ”Bismillah” dediğimizde her şey kontrol altına alınmış demek. Belki benim kontrolüm altında değil ama kontrol altında. Eğer “Bismillah” ı içselleştirirsem gelecek hakkında hala korkularım olur mu? Eğer her şeyin üzerine titrendiğinden emin değilsek o zaman Kuran bize durup düşünmemizi söylüyor. Geçmişimizi düşünecek olursak ne kadarı benim kontrolüm altındaydı? Her şeyi kontrol ettiğime inanmak istiyorum çünkü ancak o şekilde kendimi sakinleştirebiliyorum. Kuran bizi uyandırmak istiyor. Fakat biz uyanmak istemiyoruz çünkü uyandığımızda hiçbir şeyin kontrolümüz altında olmadığını fark ediyoruz. Uyandığımızda madalyonun diğer yüzü olan her şey benim kontrolümün altında değil başka birinin kontrolü altında ve bir rahatlama var çünkü her şey benim kontrolüm altında olsaydı her şeyi mahvederdim çünkü ben acizim-sınırlıyım. Benim kontrolümün altında olmaması iyi bir şey ve bütün semavat ve arzın Rabbin kontrolünde olması iyi bir şey. Uyanıp korkularımızı sorgulamakta müjdeler var. Korkular benim içinde çok görünüyorlar ama bir anahtar var o da benim algılayışım ve ben bu anahtarı kullanırsam o zaman bütün korkularım gidebilir. Kuran bize bunu öğretiyor, dünyayı nasıl ayetler olarak görebileceğimizi. Her şeyin kendisinin ötesinde bir anlamı var. O şeyde takılı kalma, her zaman bir algılayışım var ama bu algılayışımın farkında olursam o zaman algılayışım gerçekliğe yakınlaşır yada en azından algılayışımın benden kaynaklandığının farkına varırım. Allahumma arinal haqqa haqqan wa-rzuqna-ttiba'ah wa arinal bathila bathilan wa-rzuqna-jtinabah , “Hakkı hak olarak bize göster ve bizi Hakka ittiba ile riziklandir ve batılı da yanlışı da yanlış olarak göster ve bizi ondan kaçınmakla riziklandir.” Korku bizi bütün tehlikelerden koruyan işarettir ama ben kafamdan tehlikeler uydurmaya başlarsam bir nimet olmak yerine engel olmaya dönüşür. Gerçekten ne olup bittiğini görmeme engel olmaya başlar ve şikayet etmeye başlarım. Hüsrana düşeriz, minnettar olmayız, şükürsüz oluruz ama şükürsüz olduğumuz durum aslında olmayan bir durum. Sadece kafamda uydurduğum bir durum. Benim illüzyonlarım. Dilimle Rabbi tesbih etsem bile bunu kalbimde duyamayabilirim-hissedemeyebilirim. Bu yüzden bu süreç tezkiye temizlenme bütün yanlış algılardan temizlenme illüzyonlardan ve hiçbir zaman sorgulamadığım varsayımlardan temizlenme süreci adını alır. Şuna benzer eğer gözlüklerimin rengi maviyse her şeyi mavi görürüm ve benim gözlüklerimden olduğunu fark etmem. Mavinin dışarıda olduğunu düşünürüm. Bunu değiştirmek için yapmamız gereken şey gözlükleri çıkarmak ya da temizlemek. Başta bahsettiği duada vurgu bilgi edinmek değil, bana faydası olan bilgiyi bana ver, bu yeterli mi? Hayır. O bilgiyle bize fayda nasip et. Zaten elimizde olan bilgiyle nasıl yaşayabiliriz? Neden Bismillah’ı tekrar edip duruyoruz yeni bir işe başladığımızda? Allah’ın özelliklerinden-isimlerinden bir tanesi Vahhap olan Allah, hediyeler-nimetler bahşeden ve bizde buna karşılık olarak O’na ibadet ettiğimizi söylüyoruz ama Kulluk ne? Abade: tapmak-çok sevmek-Aşk. Seni her zaman düşünen üzerine titreyeni sevemez misin? Rezzak olana bizim rızıklarımızı karşılayana verebileceğimiz bir şey var mı? Hayır, biz sadece alan kısımdayız verecek bir şeyimiz yok. Aynı zamanda her zaman veriliyor. Mesela bize göz veriliyor, ışık veriliyor ve birbirimizi tanıma, karşılaşma lezzeti veriliyor. Acıkıpta beğendiğim bir şey yediğim zaman, güzel hissediyorum. Kulluk- ibadet  o duyguyu alıp düşünüp o duygunun nereden geldiğini bilmek. Aaaa çok güzel beğendim demek yerine, bu beğenme duygusu nereden geldi diye sormak ve nereden geldiğini bulmak. Eğer sevgini yiyeceğe verecek olursam ona atfedecek olursam o zaman kulluğun esas noktasını kaçırmış olursun. Gidip bedenimle secdeye varabilirim ama kalbim bana Rezzak olana-rızık verene secde etmiyor. Gözlerimle bakış açım perdelenmiş; çünkü o yiyecek bir ayet –işaret olmak durumundaydı. Yiyeceğin kendisi bir engel değil tam aksine o bir ayet-işaret. Kuran diyor ki o işareti Rabbi’nin adıyla oku. Eğer yaratan Allah’ın adıyla okursam Rezzak olanın adıyla, güzel sevenin adıyla, ismi Rahim, ismi Rahman, bi-ismi Vedud.

Kuran’ın yaptığı yaradılışa referans vermek ve bize o yaradılıştaki ayetleri nasıl okuyabileceğimize dair rehber olmak ki yaradılışın kendisinde takılıp kalmayalım. Böylece Allah’a geri dönmeye bir aracı olmuş oluyor. İşte bu, kendi içinde kulluğun kendisidir. Böylece ibadet üzerimize yüklenmiş bit yük değil, Allah şu nimetleri nasip etti de bende şu ibadetleri yapıyorum değil. Ben o zaten o yiyecekten lezzet alıyorum ama bu lezzeti Rabbim’e şükre dönüştüren-ibadete dönüştüren o yiyeceğin Rabbimden geldiğinin farkında oluşum. Bunun farkına vardığım zaman duyduğum zaman sevgiyi yiyeceğe değil bizi rızıklandıran Allah’a atfetmiş oluyorum.

Her şeyin bir ayet bir işaret olması demek her şeyin üzerinde Rububiyet (terbiye-ihtiyacını karşılayan demek) mührü var demek. Tevhid genellikle teklik olarak çevriliyor ama teklik Arapçada vahdeh, durağan bir şey ama tevhid süreç, devam eden bir şey, birleştiren bir yapan demek. Çünkü farkındalığım arttıkça her şeyin kaynağının tekliğini birliğinin daha çok farkına varıyorum. Sadece 2 ya da 3 degil demek değil; aynı zamanda bütünleştirmek var. Tevhid, “tamam evet Allah’tan geldi, ama yemeksiz de karnimiz doyabilir mi hic canim?” demek yerine birlemek, bütünleştirmek, bire vermek sureci. Genellikle bu şekilde mantık yürütüyoruz cunku okullarda bize öğretilen mantik bu: Yağmursuz bitkiler büyüyebilir mi? O halde bitkileri yağmur yaptı diyoruz-su hayat verir diyor (şirk). Su nasıl büyütebilir ki kendisinin bile hayatı yokken. Kuran bize nasıl sorgulayacağımızı öğretiyor. Lamba olmadan ya da lamba kırıldığı zaman orada ışık olur mu? Bitkilerin yağmura ihtiyacı oluşu, yağmurun onları büyüttüğü anlamına gelmez. Diyelim ki, lamba kırıldığı zaman ışık yok ama lamba ışığı yapmıyor. Lambanın ışığı yapmadığını anladık o zaman kablo mu ışığı yapıyor? Hayır. Sadece 4 yaşındaki çocuk böyle zannedebilir. Biz biliyoruz ki ışık elektrikten o da dışarıdan geliyor. Bir şeylerin belli şekilde yaratılıyor oluşu başka bir şeyden sonra geliyor oluşu, bitkinin yağmurdan sonra geliyor oluşu gibi… O ilk sebebin sonucu yaptığı anlamına gelmez. Sadece sebeple sonucu yan yana gördük diye yapıyor demek değil. Yeryüzü, gökyüzü, fizik kanunları,….vb sadece bir meyvenin var olması için bunların hepsine sadece bir meyvenin varolabilmesi için bunların hepsine ihtiyaç var. O hale beni doyuran su ya da yeryüzü olamaz. Kuran da İbrahim (as) der ki; Beni doyuran, benim susuzluğumu gideren, ben hastalandığımda bana şifa veren O dur. O beni doyuruyor, sadece bana yiyecek vermiyor, benim nasıl sindirildiği hakkında fikrim yok. Çiğnerken bile farkında değilsin, nasıl kanına geçiyor…vs ,Bütün süreç biz farkında olmadan bir başkası tarafından hallediliyor. Bana arada ufak bir seçim veriliyor o da hangi yiyeceği ne zaman ağzına koyacağına karar vermek-cüzi irade.

Yedikten sonra Allah’ın Resulü (as) şu şekilde dua ederdi “Bütün hamd (sena-şükür) Allah’a sadece O’na aittir. O Allah beni doyurmuştur, yedirmiştir bu yiyecekle ve bu rızkıda benim tarafımdan çaba kuvvet gerek kalmadan yaptı-rızıklandırdı. Genellikle biz ekmek için çok çalıştığımızı düşünürüz. Marketten aldığımızı unutalım, daha açık-anlaşılır. Çiftçi olsam bile kendi yiyeceğimi yetiştirdiğimi düşünsem bile aslında sadece çekirdeği koyup bekliyorum, o çekirdeği dönüştürme gücüm yok. Kendi yaptığımız kısma o kadar çok konsantre oluyoruz ki, neleri yapmadığımızı da, durup düşünmüyoruz bu yiyeceği yapma eyleminin ne kadarı bana ait. Benim yaptığım şeyler bile bana verilmiş, bunu yapabilmem bile bana bahşedilmiş. Ama biz unutuyoruz ki ve düşünüyoruz ki ben bu yiyeceği aldım, ben bu yiyeceği yetiştirdim. Hiçbir fikrim yok. Büyümeyecek olsa ben onu büyütemem. Mesela, tırnaklarımıza bakacak olsak büyüdüğünü görüyorum, ben onu büyütmüyorum. Bana kalsa, hiç büyümeyecek olsa hiç kesmek zorunda kalmayayım. Burada önemli olan nokta eğer o bütünlüğü fark etmezsem yani o tevhidi farkında olarak yaşamazsam o zaman o gaflet halinden içeriye şirk sızıyor, yani Allah’ın yanında başka ilahlarda edinmiş oluyoruz. Ne zaman şirk var, Allah’ın yanında başka ilahlara burada şunun özelliğinin şu kaynağı demek var, işte o zaman birleştirme, bütünleştirme bütün olmamış oluyor. O bütünlük eksilmiş oluyor ve bütün dertlerimiz-sıkıntılarımız o şirkten gelmiş oluyor. Allah’ın yanında şunun da ufacık ilahlığı var diyebileceğimiz ortaklar yok ama bu sadece benim algılayışım-taktığım gözlükle alakalı. Tevhid bir dogma-mitoloji değil o bir gerçeklik. Her şey bir ayet bir işaret ve O nu anlatıyor-O’ndan bahsediyor. Eğer illüzyonlarımda takılıp kalırsam, benim algılayışımla-gerçekliğin arasındaki farkın farkında varmazsam o zaman Allah ile pazarlık yapmaya başlıyoruz (%80 Allah, %20 sebep). Yemeksiz yaşayalım demek değil, yiyeceği Allah adına yemek. Allah beni bu yemekle doyuruyor demek. Yemek yemezsem Allah’a kulluk ediyorum, yersem yemeğe kulluk ediyorum demek değil, ikisinin ortasında bir yol var. Farkındalıkla dikkatli ol, yiyecek seni doyuran değil-yiyecek seni bilmiyor ve ayrıca bu senin sevgine de uyarlanabilir. Senin o yemeği sevmen de ne o yemekten ne de senden. Yani ben seviyorum değil, ben sevdiriliyorum. Birini sevdiğiniz zaman O nu Allah adına sevin. Bu ne demek? Anneni, babanı, arkadaşlarını sevme demek değil, onları Allah adına sev demek. Onları Allah adına sevdiğimiz zaman, onlar daha kıymetli olurlar neden? Çünkü onlar o zaman Allah’ın bize hediyeleri-hatırlatıcıları oluyorlar. Onlar Allah’ın esmalarını yansıtan aynalar gibi oluyorlar. Ben Allah’ın esmasını yansıtıyorum- sevdiğim insanları seviyorum çünkü Allah’ın esmasını yansıtıyorlar.

İbrahim (as) için serin ve selametle ol emri verilmesi ateşe, Allah ateşe serin ol dediği zaman serin olur fakat ateş ve serinlik olması bizim için alışık olunmadık bir durum. Eğer ateş O nun emriyle serin olabiliyorsa demek ki ateş kendi kendine yanmıyor dolayısıyla yanan ve yakan ateşin kendisi değildir. Ateşin ve yanmanın yan yana yaratılması konulması, bizim lamba ile ışığın düğmesini arasına bir kablo koyuşumuzu, lambanın düğmesini açtığımızda o ışığın yanmaya başlaması ve bu sistemden haberi olmayan birisinin de o lambanın düğmesinin ışık yaptığını zannetmesi gibi. Durup-düşünmediğimizde tefekkür etmediğimizde tam da böyle yaklaşıyoruz olaylara. Her seferinde ateş yakıyor diye gördüğümüz zaman demek ki bu böyledir diye onu varsaymaya başlıyoruz. Yanmak ateşten mi geliyor? Hayır. Ateşin kendisi eğer ondan bir şey çıkıyor olmasa, ondan bir şey üretiliyor olmasa benim için hiçbir anlam ifade etmez yada yiyeceğin kendisi ben açlık hissetmesem benim için bir şey ifade etmez. Onunla iletişim kurabildiğim-bağlantı kurabildiğim için, o bendeki bir ihtiyacı giderebildiği için diyorum ki bu rızıktır, bu güzeldir. Kuran da diyor ki, gece ve gündüzün arka arkaya gelmesinde bu bir ayettir, işarettir. Ateşin kendisi bizim için o kadar anlamlı değil, ateşin bizim için önemli olmasının sebebi yakması, ısıtması, pişirmesi, izlediğinde güzel olması… vb. Kuran da Allah “Biz ateşe serin ol dedik ve serin oldu” derken ateşin kendi adına değil yaratıcısı adına hareket ettiği var. Ve buna inanmazsan dur ve düşün tefekkür et: Ateş gerçekten yakabilir mi? Yakmak, yanmak kolay bir işlem mi-süreç mi zannediyorsun? Yanmak-yakmak bir maddeyi alıp tamamen başka bir maddeye dönüştürmek demektir. Ateşin bir maddeyi alıp başka maddeye dönüştürme bilgisi ve bunu düşünecek aklı nasıl olabilir ki? Bu lamba düğmesi ışık yapıyor demek gibidir. Bazen İbrahim (as) ın durumunda olduğu gibi bu her zaman tekrar eden duruma bir müdahale bir değişiklik oluyor çünkü biz bu zaten böyledir deyip onu sorgulamıyoruz, gerçekliğe perde oluşturmuş oluyor. İbrahim (as) kıssasını okuduğumuz zaman nasıl olur da ateş yakmamış olabilir diyoruz ama aslında ateşin yakması gerektiğini nerden çıkarttık ki? Sebeplerin sonucu doğurup doğurmadıyla ilgili bu büyük bir tartışma konusudur. Müslüman alimlerin küçük bir kısmı sebepler sonucu doğurur dedi ama çoğunluğu hayır doğurmaz dediler. Evrende bir düzen oluşunun kendisi o düzeni yaratan-düzenleyenin varolduğuna bir ayettir bir işarettir. Ateş yaktığı zaman da Allah’ın emriyle yakar, serin olduğu zaman da Allah’ın emriyle serin olur. Farkında olmayan gaflet halindeki bakış açısıyla sanki ateş yakıyormuş gibi görünür, sanki elma beni doyuruyormuş gibi görünür, içtiğimiz suya bakalım içtiğimiz zaman bütün hücrelerime gidiyor ve sanki yaptığı her şeyi biliyor gibi davranıyor. Sadece ben değil herhangi bir insan bunu içtiği zamanda aynı şekilde tam olması gerektiği gibi çalışıyor, hücrelere görevini icra ediyor. Her türlü hayvanı düşünelim, onların anatomileri bizlerinkinden farklı ama hepsiyle de aynı şekilde ne yaptığını çok iyi biliyormuş gibi… Onu bitkilere de verebiliyor muyum? Evet. O nasıl bilebilir? Hayvanların, insanların nasıl çalıştığını ve her biri içtiğinde onun vücudunda nasıl icraat yapacağını nerden bilebilir. Eğer su biliyorsa benim susuzluğumu nasıl gidereceğini, ihtiyacımı nasıl karşılayacağını o zaman gidip suya ibadet edelim. Çünkü susuz hayat yok diyelim. Ama ona baktığımızda suyun kendisinin hayatı bile yok. Herhangi bir iddiası yok. Hayatı yok ama bütün hayatlar onun aracılığıyla varlığa geliyorlar. Biz her şeye su ile hayat verdik diyor Kuran da. Diyemeyiz ki ben nerden bileyim ki ben sandım ki su hayat kaynağıdır, su hayat veriyordu diyebileceğimiz hiçbir şey yok- yani suyun öyle bir özelliği yok. Eğer durup düşünecek olursak aslında suyun bütün bunları yapabileceğini düşünemeyiz. Eğer durup düşünecek tefekkür edecek olursak su bize diyor ki, ben hiçbir şey bilmiyorum, ben sadece emir altındayım, ben sadece bir aynayım. Ben sadece ihtiyaçlarımızı karşılayan Rabbin aynasıyım.

2.21.Ey insanlar sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize kulluk ediniz. Umulur ki, böylece korunmuş (Allah’ın azabından kendinizi kurtarmış) olursunuz.

2.22.O Rab ki, yeri sizin için bir döşek, göğü de bir tavan yaptı. Gökten su indirerek onunla, size besin olsun diye çeşitli ürünler çıkardı. Artık bunu bile bile Allah’a şirk koşmayın.

Düşünmeyin ki %80 Allah yaratıyor, %20 de birazcık da yemekler, yağmur, vb. yaratıyor gibi düşünmeyin. Kalp rızkın nereden geldiğini düşünürse sevgisini de ona yöneltir. Yoksa birazda olsa Allah yiyecekleri yaratıyor ama beni de doyuran o yediğim şeyler diye şirk koştuğumuz zaman Allah’tan başkasına da onsuz yapamam demeye başlıyoruz. Ben bunsuz yapamam diye düşünmeye başladığında işte bu şirk olmuş oluyor. Sınırı aşmamızdaki affedilmeyecek tek özellik bu. Neden? Bu Allah’ın beni affetmek istememesinden dolayı değil ama ben O’nun affediciliğinden uzaklaştığım için… Yanlış yönde ilerliyorum. Kendime karşı yapabileceğim en büyük haksızlık zulüm o şeylere takılıp kalıp, perdenin arkasını görememek.

Araf 191: Kendileri yaratılıp dururken hiçbir şeyi yaratamayan şeyleri mi ortak koşuyorlar.

Bu yiyecek sana nasıl lezzet ve sevinç kaynağı olabilir? Sadece o sevinç ve lezzet o yiyecek aracılığıyla veriliyor, o yiyecek sadece bir ayna.

Furkan 2-3: Göklerin ve yerin mülkü O’nundur. Çocuk edinmemiştir. O’na mülkünde ortak yoktur. Her şeyi yaratmış, ona bir düzen vermiş, belli bir ölçüyle takdir etmiştir. O nun dışında hiçbir şeyi yaratmayan üstelik kendileri yaratılmış olan bir takım ilahlar edindiler. Kendi nefislerinde bile ne zarar ne yarar sağlayamayan, öldürmeye gücü yetmeyen, ne öldürmeye, ne yaşatmaya, ne yeniden diriltip yaymaya gücü yetmeyen bir takım ilahlar edindiler.

Her şeyi yaratmış, ona düzen vermiş, belli bir ölçüyle takdir etmiştir. Her şeyi yaratmış, kendi dizaynına göre onun doğasını-fıtratını takdir etmiş. Mesela, yiyeceği o şekilde yarattı ki sen onu yediğinde onu seviyorsun. Sadece bizim açlığımızdan ve bizim dilimizdeki lezzet almadan haberi olan birisi o yiyeceği, o açlığımızı giderme, o lezzet alma duyularına hitap edecek şekilde yaratabilir. Yiyeceğin kendisinin haberi yok. Eğer yiyecekten olsaydı daha çok yedikçe daha çok lezzet alırdık ama öyle değil. Buna rağmen O’nun dışında uydurulmuş birtakım ilahlar edindiler. Yiyecek, para veya önem verdiğin bir şey…

Ali İmran (3:190) Şüphesiz yerin ve gökyüzünün yaradılışında gece ile gündüzün ard arda gelişinde temiz akıl sahipleri için gerçekten ayetler vardır (işaretler-mesajlar).

Waqia: 77-78 O Kerim olan Kuran bir kitapta saklıdır. Ayetlerin içinde gizlidir.

3:191 Onlar Allah’ı zikrederler (hatırlamak), ayaktayken, otururken ve yan yatarlarken. Göklerin ve yerin yaradılışı hakkında düşünürler, tefekkür ederler ve derler ki Rabbimiz sen bunu boşuna yaratmadın, sen pek yücesin, bizi ateşin azabından koru.

Bu ayetler vahy olduğunda peygamber (as) gece uyanmış ve ağlamış. Bilal (ra) sabah namazında kapıya geldiği zaman o kadar çok ağlamış ki sakalı bile gözyaşları içindeymiş.

Bilal (ra) : Neden ağlıyorsun? Allah senin bütün günahlarını affetti zaten.

Muhammed (as): Bu ayetler bana vahyolunduğunda nasıl ağlamayabilirim.

            Eğer yeterince tefekkür edip düşündüysen, her şeyin birer ayna olduğunu içselleştirdiysen o zaman onları gördüğün zaman hatırlarsın-yani zikredersin. Kalp yalnızca baki olan, sınırsız, mutlak olan kaynağı bulduğu zaman tatmin olur, fani geçici olan şeylerle tatmin olmaz.

O halde Bismillah neden bu kadar çok tekrar edilmesi öğretilmiş? Bismillah zikirdir. Zikir: anmak, hatırlamaktır. O halde neyi hatırlamam gerekiyor?

Kuran:24.41: Görmedin mi ki, göklerde ve yerde olanlar ve dizi dizi uçan kuşlar gerçekten Allah’ı tesbih etmektedir. Her biri kendi duasını ve tesbihini şüphesiz bilmiştir. Allah onların işlediklerini bilendir.

Bakara suresi: Bundan sonra kalpleriniz yine katılaştı, taş gibi hatta daha da katı çünkü taşlardan öyleleri vardır ki onlardan ırmaklar fışkırır, öyleleri vardır ki yarılır sular çıkar, öyleleri vardır ki Allah huşusuyla yuvarlanır. Allah yaptıklarınızdan habersiz-gafil değildir.

Bakara suresi, maddelerin birbirini cezbetmesi Vedud ismini yansıtır.

Göklerde ve yerde olanların ve kanat çırpan kuşların Onu tesbih ettiğini görmedin mi? Onların hepsi duasını da bilir, tesbihini de. Allah ise onların yaptıklarını bilir.

Biz de tesbih ederiz. SübhanAllah demektir ki “ben unuttum ve ben sandım ki yemeğin kendisi güzel, yemeğin güzelliği kendisinden” halbuki yemek bana bunu veremez ve onun için Estağfurullah deyip Allah’tan af diliyorum, O tek kaynak, hiç eksikliği olan bir şey yoktur, mükemmelden başka bir şey değildir. Eğer yaradılışta birşeyin yanlış-kötü olduğunu düşünürsem yine SübhanAllah diyorum: Yaradılışta gördüğüm herhangi bir eksiklik bendendir. Hz. Yunus (as) ın balığın karnına düştüğü zaman söylediği dua: Senden başka İlah yoktur. Seni tesbih ederim. Ben zalimlerdendim. Ben yanlış yapanlardanım, ben kendime zulmettim. Sen değil. Neden? Ben balinayı kötü bir şey olarak gördüm. Bu benim gözlerimi kapatıp ondan sonra ışık yoktur demem gibidir. Bana ışığın varlığından bahsedildiği zaman bile diyorum ki ben ışığı gördüğüm zaman gözlerimi açacağım. Diyorum ki, herşey yolunda giderse ben teslim olucam. Ama sen teslim olmadığın sürece her şeyin iyi olduğunu göremeyeceksin. Gözlerini açmadığın sürece ışığı göremeyeceksin. Muslim olmak demek (Müslümanlığı yaşamak anlamındaki Müslüman) o Rabbine teslim olma süreci içerisinde. Teslim olmanın tersi direnç: “Hayır. Bu neden oluyor? Bu olmaması gerekirdi? Allah kahretsin…” vb itiraz ettiğim zaman, oradaki hikmet yada rahmeti görmeye açık değilim demek. İşte bu direnç hali teslim halinin tam tersidir. Yaradılışın akışıyla gitmek yerine gözlerimi kapatıp karanlık diye itiraz etmeye devam ediyorum. Yani burada gözünü açmak teslim olmak anlamında. Karanlık gözüktüğünde bile ışığı ara belki kapıyı kapattın, yahut ışığı söndürdün.  Yalnızca teslim ol, işte tesbih bu. Her şey tesbih halinde yani herşey açık seçik ama ben açık seçik olarak göremiyorum. Her şey bana ışığın, teslimiyetin yolunu gösteriyorlar.

Kuran 17.44: Yedi gök, yer ve bunların içindekiler O nu tesbih eder, O nu övgüyle tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur. Ancak, siz onların tesbihini kavrayamıyorsunuz. Şüphesiz O Halim olandır, bağışlayandır.

Halim: şefkat

7 gök (gök ötesi-uzay…vs), yer ve bunların içindekiler O nu tesbih eder. O nu övgüyle tesbih etmeyen tek bir şey bile yoktur. Hiçbir bahanemiz yok. Biz onların tesbih edişlerini anlamakta başarısız olabiliriz. Kuran’da birçok sure bu şekilde başlar: göklerdeki ve yerdeki her şey O nu tesbih eder, Onun İlahi esmalarını gösterir.

Kuran da 59. Sure Haşr Suresi vardır. Bu sure de aynı ayetle başlar. Güzel bir şey söylediğinde, hayır bu güzellik Ondan, bu şeyin kendisinden değil. Bu güzellik Rabbimdendir, Ondandır. Kötü bir şey gördüğün zaman da kabul ediyorsundur ki bu Ondan değildir benim bakış açımdandır. İşte tesbih budur.

 59:1 Göklerde ve yerde olanların tümü Allah’ı tesbih eder. O üstün ve güçlü olandır. Hüküm ve hikmet sahibidir. Aziz: İzzet sahibi , Hakim: Hüküm, hikmet sahibi  59:23 O Allah ki O’ndan başka İlah yoktur.

Melik (Bir şeyin sahibi-bir yerin sultanı)tir,

Kuddüs (saf, kutlu, kutsal)

Selam: Emniyet, barış,,

Mümin: İmanın kaynağı,

Müheymin: doğru ve yanlışın ne olduğunu belirleyen,

Cebbar: dilediğini zorla yaptırmaya muktedir olan,

Mütekebbir: Büyüklüğün kendisine ait,

Musavvir: Şekil suret vermek

(59:23) Allah sınırsız yüceliğinde insanoğlunun İlahlığına ortak koştuğu her şeyden uzaktır. (Şirk koşmak: Allah’ın uluhiyet özelliklerini başka bir şeye ortak koşmak)

(24.)O Allah ki yaratandır. En güzel şekilde kusursuzca var edendir. Her şeyin şeklini ve görünüşünü şekle sokan yapıcıdır.

En güzel isimler O’nundur. Mükemmel özellikler sadece O’na aittir. Göklerde ve yerde olan her şey Onu tesbih etmektedir. Aziz ve Hakim dir. Allah’ı şirk koştuklarından tenzih ederim. 

Yaradılışta kötü gördüğün her şey sendendir. O Allah, O senin gördüğün şeyden çok uzaktır (münezzehtir). Kendi algılayışını yaratılışın kendisiyle karıştırıyorsun. Bu Kuran daki en birinci basamak anlayışı.

En güzel isimler sadece O’na aittir. Gördüğümüz tüm güzel özellikler sadece O’na aittir. Başka bir İlaha ihtiyaç var mı? Başka bir şeye ibadet edebilir miyiz? Her şeyin kaynağı tek olan, işte o zaman bütün memnuniyetimizi, bütün sevinçlerimizi O’na döndürmeliyiz. İşte bu ibadetin özü, püf noktasıdır. Eğer düşünürsek ki O Rezzak olan ihtiyaçlarımızı karşılayandir ve ben de ibadet ederek karşılık veriyorum diye düşünmeye başlarsak ibadet sırtımızda bir yük olmaya başlıyor. İbadet sırtımızda bir yük değildir, aksine sevgimizi, memnuniyetimizi ifade etmek için bir fırsattır.  Sadece bir fırsat değil ama aynı zamanda ayrıcalık. Eğer onu sırtımda bir yük olarak görüyorsam o zaman esas noktayı algılayamadım, o zaman o ibadet değil, gerçekten kime ibadet ettiğimi bilmiyorum demek. Tanımadan ibadet edemem. Kuran da söyler: “İnsanları ve cinleri sadece bana ibadet etsinler diye yarattım” Bunu duyduğumuzda içimizden geçebilir ki ama benim kendi hayatım var. Bütün güzel isimlerin O na ait olduğunu nerden bilebilirim? Kişi der ki, belki bütün esmalar güzel isimler O'na ait değildir. O halde Kur'an da diyor ki, git yeryüzüne bak, gökyüzündeki ve yeryüzündeki her şey O nu tesbih ediyor. Suya bakıyoruz ve diyoruz ki susuz hayat olmaz. Kur'an da diyor ki “Biz her şeye su ile hayat verdik”. Ben de, evet doğrudur diye tasdik ediyorum. Suyun kendisinin hayatı olmadığı halde canlı olan her şeye hayat verdiğini görüyorum, sanki onun bütün atomlarını biliyormuş gibi. Işte bunun üzerine tefekkür edersem, suyun tesbihini duyabilirim. Sanki su hayır bu özellikler benden değil diyor bunu duyabilirim. Görmüyor musun ki bu şeyleri yapan her kim ise bizi bu şekilde yaratıyor. Senin ihtiyaçlarını karşılayan O, Rab O. Böylece suyu Bi-ismi-Allah ile içmeliyim. Suyun adına değil ama Allah’ın adına içmeliyim. Bana bu salatayı verdin, bu saltaya olan ihtiyacımı da verdin ki ben bu ruhani memnuniyeti hissedebileyim. Önce fiziksel başlıyor sonra bu şekilde düşünmeye başlarsam o zaman ruhani bir şeye dönüşüyor ve oradaki yansıyan esmayı İlahiyi görmeye başlıyorsun. Benim fiziksel bedenim o fiziksel sudan fayda görüyor, ama esas lezzeti alan ruhumdur. Ruhun aldığı lezzet: benim ihtiyacımı karşılayan, beni seven, dikkat eden, varlığımı devam ettiren benim Rabbim olan, işte O'nunla tanışmanın lezzetini alıyor ruh. Benim karnımı doyuran, susuzluğumu gideren O. Kur'an'da bahsedilen yakınlığı hissetmeye başlıyorsun. "Ve Biz, ona (insana) şah damarından daha yakınız.(50:16)" Allah’ın huzurunda hissetmeye başlıyorsun. Her hücrende her atomunda melekler Allah’ın isimlerini tecelli ederler. İşte şimdi Allah dediğim zaman boş bir laftan ibaret değil, O kendisinin güzelliğini, güzel isimlerini özelliklerini her şeyin aynasında gördüğüm tek Zat'tır. Şimdi tefekkür ettim düşündüm, gördüğüm zaman hatırlayabilirim, sadece görmekle hatırlamazsam bana bunu hatırlatacak bir anahtar bir formül var; o da “Bismillah” . Bismillah dediğim zaman hatırlamış, anmış oluyorum. Bu ayetler çok güzel, çünkü her şeyin tesbih edişi ile, hem ilahi isimler-özellikler hem de, esmai ilahi sadece Allah'a aitse, o zaman sadece ibadet edilebilecek olan tek bir zat olduğu arasındaki bağlantıyı kuruyorlar. İşte bu Allah’a %100 vermek, tevhid bu. İşte bu nedenle uluhiyyetin tevhidi (birliği), yani Allah birdir demek, yeterli değildir. Rububiyetin tevhidini, Rab olanın, her şeyin ihtiyacını giderenin de bir olduğunu düşünmemiz lazım. Sadece bir yaratıcı var demek değil ama bütün esmai ilahide birlik bulmak. Allah bir, cemil olan bir, hakim olan bir… gibi. Yoksa o yaratıcı evet, ama ben yine de şundan bundan korkuyorum diyebiliyorum sanki o bu şu benim hayatım üzerinde kontrol sahibiymiş gibi.
"69:52;  87:1; 56.74 ve 56:96 (vakıa suresi): 
Öyleyse kudret sahibi Rabbinin ismini yücelt! (Esed)
Şu halde büyük yüce Rabbini ismiyle tesbih et.
Artık Rabbini “Azîm” ismi ile tesbih et. (Ali Mihr)

Öyleyse O sınırsız azamet sahibi Rabbinin İsmi’ni tesbih (O’nu her türlü kusurdan ve ortakları olmaktan tenzih) et.  (Ali Unal)"
Her şeyin tesbih ettiğini görünce ne yapıyoruz? O halde şimdi her şeye sen de katıl. Bu ayetlerin bir tefsirinde diyor ki, varlik bir orkestra gibidir, her şey, herkes O'nun isimlerini zikrediyor (Allah’ın özelliklerini ahengi yansıtacak şekilde okumak). Sen de bunun farkına vardığın zaman sen de buna katılmak istiyorsun. Bu ayet bir davet, onlara katılmak, bütün evrenle beraber zikir tesbih etme daveti.

"13:13 Rad Suresi: Gök gürültüsü O'nu hamd ile tesbih eder."

"13:13 Gök gürlemesi O'nun sınırsız kudret ve yüceliğini övgüyle anmakta (...) (Esed)
Gök gürültüsü, (yağmur için bir ön hadise olarak) O’na hamd ile tesbihte bulunur (bütün atmosfer hadiselerinin O’nun emri ile meydana geldiğini ve icraatında O’na hiçbir şeyin, hiçbir “tabiî” kanun ve cismin ortak olamayacağını ilan eder).(...) (Ali Unal)
(...) Melekler (kâinatta - insanda mevcut kuvveler) ise O'nun hükümranlığı altında (tespih eder - kulluklarını yerine getirir) (...) (Hulusi)
(...)Melekler de O'nun heybetinden dolayı O'nu tesbih ederler. (...) (Ahmet Tekin)
(...) Melekler de duydukları saygıdan dolayı O'nun sınırsız kudretini övgüyle anarlar.(...) (Kulunkoglu)
 Gök gürlemesi O'nu överek, melekler de O'nu saygıyla yüceltirler. (...) (Edip Yuksel)
Gök gürültüsü sınırsız bir övgüyle O'nun yüce kudretini dillendirmekte, melekler ise bunu derin bir tazim ve saygıdan dolayı yapmaktadır (...) (Islamoglu) "
Gök gürültüsünü duyduğunuz zaman onun yağmurun habercisi oldugunu biliriz ve yağmuru da Rahmet ile bağdaştırırız. O halde gök gürültüsünü duyduğumuz zaman korku yerine Allah’ın yüceliğini hisseder, O'nu anarız. Bu ayet aynı zamanda şu anlamı da ifade eder, eğer tesbihi düzgün yapıyorsam, o zaman bu benim O'nu hamd etmeme (övgü), "Sen bilensin, Sen çok güzelsin, Sen çok cömertsin…" diye O'nu hamd etmeme yol açmalı.
[Cemali isimleri: güzelliği, celali isimleri: yüceliği. Tesbih bizi hamda götürür.]
"21:79 Enbiya Suresi: Davud ile birlikte tesbih etsinler diye dağlara ve kuşlara boyun eğdirdik. (Bulac)
Zaten Davud ile birlikte, emrimize amade kıldığımız dağlar da O'nun kudret ve ihtişamını dillendiriyordu, kuşlar da... (Islamoglu)" 
38:18 Sad Suresi: Doğrusu biz dağlara boyun eğdirdik. Akşam ve sabah kendisiyle birlikte Allah’ı tesbih ederlerdi.(Celik)
Ve bunun için her sabah ve akşam sınırsız kudret ve egemenliğimizi anarken, dağlar da O'na eşlik ederlerdi. (Parliyan)
(ve bunun için,) her sabah ve her akşam sınırsız kudret ve egemenliğimizi anarken dağları ona eşlik ettirirdik, (Esed)"
Davud (as) tek başına tesbih yapmıyor ama bunu dağlarla ve kuşlarla beraber yapıyor. Üzerine durulup düşünülmesi gereken bir şey. Bütün güzellikler, güzel özellikler O’na aittir. Peki bunu ben nasıl bilebilirim? Etrafına bak ve her şeyi incele, hepsi tesbih ediyorlar: hiçbir şey kendisindeki özellikleri kendisine mal etmiyor. Bu özellikleri kendilerine aidiyet taslamadan, sahiplik iddia etmeden, pürüzsüz aynalar gibi yansıtıyorlar. (özünü gösteren, özelliklerin nereden geldiğini gösteren aynalar)

         Nuh (as) gemisine bindiğinde söylediği şey çok ilginç: 11:41 : dedi ki Ona binin, Onun yüzmesi de demir atması (durmasi) da Allah’ın adıyladır. Süphesiz, benim Rabbim bagislayandir, esirgeyendir." Önce “Bismillah” deyip sonra işimize bakalım demiyor. Bismillah dediğimizde bile bir şekilde bağlantı kopması var, yine de işlerimizi kendi adımıza yapmaya devam ediyoruz. Burada “Bismillah” benim laptop umu duvardaki fişe takmam gibi…Yüzmesi de durması da Allah’ın adıyladır. Başından sonuna kadar sürecin hepsi Allah’ın adıyla bunun farkındalığını taşıdığını gösteriyor. Yani önce “Bismillah” ile başlıyorum ama sanki yaptığım işlerin Bismillah ile alakası yokmuş gibi değil, Nuh (as) ‘ın söylediği. Ayette Alak suresindeki “Bismillah” de oku demiyor; “Allah’ın adıyla oku” diyor.

Dışarıdaki ayetler aynı zamanda enfüsi ayetler (kendimde(n) olan). Ben kendimi dışarıdan bağımsız olarak görürsem ya da dışarıdaki şeyi bağımsız olarak görürsem kendimi o sürecin içinde bulmazsam, bu benim farkındalığımın azlığından ya da farkındalığımın olmayışından. Gerçek şu ki, ben dışarıdaki hiçbir şeyle kendi içimdeki süreçlerden bağımsız olarak muhatap olamam. O yüzden afaki ayetlerle enfüsi ayetler arasında devamlı bir bağlantı var. Yediğim yiyecek yemeden önce sanki dışarıda-benden bağımsız bir şeymiş gibi gözüküyor. Hâlbuki yiyeceği yiyecek olarak tanımlayabilmem için benim ona ihtiyacımın olması lazım. Ben onu yediğim için yiyecek olarak tanımlıyorum. Dışarıda mülakata gittiğim zaman o sanki dışarıda bir şey, ben ondan korkuyorum gibi gözüküyor ya da bir hastalık var ben ona yakalanmaktan korkuyorum gibi algılıyoruz ama bunu benim algılayışımdan dolayı bu şekilde görüyorum. Hastalık dediğim şey sadece dışarıda bir şey değil, evet varoluşta dışarıda bir şey, ben o hastalığa yakalanmadıysam benim içimde değil. Benim ona nasıl tepki gösterdiğim, işte o benim algılayışımla ilgili. Bu nedenle Kuran’da afaki ve enfüsi ayetler vardır. Dışarda ve kendi içlerinde ayetler-işaretler vardır dediği zaman, dışarıdaki dünyada  (ben harici her şey) ufukta ve kendilerinde dedikleri zaman bu iki ayrı grubu- iki ayrı bütünlüğü ifade ediyor demek değil, biri sende biri de dışarıda demek değil. Bunların, iki ayrı grupmuş gibi görünen şeylerin bir arada hemen arka arkaya bahsedilmiş olması onların bir arada var olduğu anlamına gelir. Dışarıda hiçbir ayet yoktur ki benim içimde burada bir şeyle var olmasın. İşte bu nedenle beraber bahsediliyorlar.

Bilim adamı 6 saniye önce vereceğin kararı biliyor. Insanlararası bilgi geçişi destekliyor bence.  

Örnekler:

Bir sınavda kalmaktan korkmak

Sınavı geçme ihtiyacı verilmişim. Eğer gerçekten sınavı geçmek istediğim için sınavda kalmaktan korkuyorsam, o zaman o sınavı geçmek için dua ederim ve bu duanın bir parçası da oturup sınava hazırlanmak-çalışmak. Bazen kendimizi öyle bir konumda buluyoruz ki oturmuşuz ama yapmamız gerekeni düşündüğümüz şeyi yapmıyoruz. Hem yapmam gereken okumaları yapmıyorum, hem de çok stresli-endişeliyim. Neden bu çelişkiyi yaşıyorum? Bu sadece sınavda kalma korkusu değil. Benim için sınavda kalmanın ifade ettiği bir anlam var. Bazen o sınavda kalmak –başaramamak korkusu o kadar büyük oluyor ki o korkunun altında ezilip, oturup çalışamıyorum bile, mesela şöyle bir düşünce süreci içine girmiş oluyorum. Eğer sınavda kalırsam benim hakkımda insanların söyleyeceği veya benim hakkımda kendimi yargılayacağım, kendimi değersiz göreceğim bir şey oluşacak. Eğer değer anlayışım, kendime değer biçişim aldığım diplomalar-dereceler-notlardan geliyorsa o zaman kendimi değersiz hissedebilirim. Değerli olmam için bütün sınavları geçmem –en iyi notları almam gerektiğini düşünmeye başlıyorum. Çok vasıflı olduğu halde çok çalışan insanlar tanıyorum. Neden bu kadar çok çalışıyorsunuz? Birisi dedi ki, bir şeyi başaramamak ya da yapmıyor olmak kendisini boş hissetmesine sebep oluyor. Bütün değerini yaptığından alıyor. Derse gidiyorsun oradaki hoca diyor ki benim adım prof dr … Halbuki senin adın dr değil. Doktor olmak sana bir deneyim vermiş olabilir ama o sana bir değer katmaz, senden bir değer almaz. Aslında bizim değerimiz bize halife olarak yaratıldığımız anda veriliyor. Kuran’da diyor ki; herkese isimleri öğretti. Allah Adem’e bütün isimleri öğretti. Bir eve gittiğin zaman genelde evin en kıymetlisi en küçüğüdür ama büyüdükçe insanlar diyor ki kendine bakarsın bakmalısın. Değer insanlara aldığın diploma, derece vb şeylerle verilmez. Sadece bizim algılayışımız bu yönde. Baştaki örneğe dönelim, buradaki korku sınavda başarısız olma korkusu %20 gerçeklikle alakalı ve bu da güzel olan yönü, motivasyonu sağlayan, uyandıran harekete geçiren ders çalışmama vesile olan korku, bu korku için memnun olmamız lazım. Eğer bu duyguyu dinleyecek olursam, bir mesaj olduğunu bir ayeti işaret ettiğini anlayabilirim. Korku bize kötü bir şey gibi görünüyor, ama her şey tesbih eder. Eğer yaratıldıysa, bir nedeni var. Ya gerçekten korunman gereken bir tehlike var ya da ben bunu uyduruyorum. Kendime oturup sormam lazım, gerçekten sınavda başarısız olmak beni değersiz yapan bir şey midir? Bu gerçekten doğru mudur? Diye düşünmem lazım…İki şeyi birbirine karıştırıyoruz. Bize başarılı olma, yaptığımız şeyi iyi yapma isteği verilmiş ama bunu yapamadığımız zaman bu bizi değersizleştirmez. Bu enfüsi ayetler, benim içimdeki işaretler, ayetler her zaman mesajlar taşırlar. Genellikle buna karşı gösterdiğimiz tepki bunu sevmiyorum, o halde kapıyı kapatayım. Bazen yıllarca geçmeyen ama  beni esir alan korkularım oluyor. Neden? Çünkü hiçbir zaman onu dinlemiyorum, kötü bir şey olduğu için yüzleşmiyorum bana ne mesaj veriyor? Rabbim bana ne öğretecek deyip kulağımı açıp dinlemediğim için hiçbir zaman gitmiyor. Neden gitmiyor o korku, çünkü bir amaç için, bir amacı yerine getirmek için gönderildi o. Doğru yolda gidip gitmediğimi nerden çek edebilirim Eğer doğru okuyorsam (bana gelen ayetleri-o işaretleri doğru okuyup okumadığımın ölçüsü) o beni bir Hamd haline bir şükür haline taşıyacaktır. (Hamd: sena- övgü- şükür) O zaman SubhanAllah (Allah’ı tenzih etme, ben eksik yanlış bir şey gördüysem benim bakış açımdaki eksik-ben göremedim) Rabbini hamd ile tesbih etmek, tesbih ettiğinde hamd ile beraber gelmeli, eğer hamd ile övgü ve şükür ile birlikte gelmiyorsa o zaman tesbihte kaçırdığım bazı noktalar var. Rabbimden gelenin ne kadar eksiksiz mükemmel olduğunu görememişimdir.

Rahman Rahim

Bu notlari detayli olarak bu kayitta calismaya/aciklamaya basladik:
http://yourlisten.com/LoudThinking/8mayis2015fatiha1besmele

 may you have a peaceful healthy life filled with love and mercy, may your soul be fed from its navel cord to the Rahman, Raheem, Vishvayonih (Vedic name of God meaning "The womb of the universe") and Padmanabha (lotus-naveled One, from whose navel sprang the lotus which contained the universe)
>>"hem Rahman hem de Rahim kelimeleri "rahm" yani "ana rahmi"nden gelir. Annenin yavrusunu karninda sarip sarmalayip besleyip buyuttugu gibi Rabbim de evreni (mecazi) karninda sarip sarmalayip buyutuyor. Veda'larda "Lotus Navel" (Gobeginden nilufer cicegi yani evren cikan) olarak gecen Allah'in bu ismi bana "sila rahim" konseptini de hatirlatiyor (bkz Kur'an 2:27, 13:25, 48:10) Allah'la fitratimizda var olan baglantimizi korumak, onunla olan gobek bagimizdan ruhumuzu beslemenin tek yolu. Zira ruh Rabbimizden bize sebepsiz (sebep-sonuc anlaminda) olarak direkt uflenmistir (15:29)."

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10152505103988245&set=a.10151131037963245.486523.501043244&type=1&theater


 **Bible**(1 John 4:8 and 1 John 4:16b) "God is love"
**Qur'an**7:156 "warahmatee wasiAAat kulla shayin" => "Rahmetim ise her seyi kusatmistir" => "My grace overspreads everything"
40:7 "rabbanawasiAAta kulla shayin rahmatan waAAilman" => "Rabbimiz, rahmet ve ilim bakimindan her seyi kusatip-sardin" => “O our Sustainer! Thou embracest all things within [Thy] grace and knowledge"
**Rig Veda** 1.1.6: "Oh Loving Lord
It is Thy divine grace and glory
Grandeur and truthfulness
That Thou bestowest
Thy bliss and benediction
On Thy devotees."
>>And a message of "unity of faith" "unity of revelations" from the final revelation of God:<<
**Qur'an**42:13 (Asad) "In matters of faith, He has ordained for you that which He had enjoined upon Noah - and into which We gave thee [O Muhammad] insight through revelation as well as that which We had enjoined upon Abraham, and Moses, and Jesus: Steadfastly uphold the [true] faith, and do not break up your unity therein. [And even though] that [unity of faith] to which thou callest them appears oppressive to those who are wont to ascribe to other beings or forces a share in His divinity, God draws unto Himself everyone who is willing, and guides unto Himself everyone who turns unto Him."
*************

{2:40 O children of Israel! [31] Remember those blessings of Mine with which I graced you, and fulfill your promise unto Me [19], [whereupon] I shall fulfill My promise unto you; and of Me, of Me stand in awe!
2:41 Believe in that which I have [now] bestowed from on high, confirming the truth already in your possession, and be not foremost among those who deny its truth; and do not barter away My ...messages for a trifling gain; and of Me, of Me be conscious
2:42 And do not overlay the truth with falsehood, and do not knowingly suppress the truth;
2:43 and be constant in prayer, and spend in charity [for the poor], and bow down in prayer with all who thus bow down.
2:44 Do you bid other people to be pious, the while you forget your own selves -and yet you recite the divine writ? Will you not, then, use your reason? ;
2:45 And seek aid in steadfast patience and prayer: and this, indeed, is a hard thing for all but the humble in spirit, -
2:46 who know with certainty that they shall meet their Sustainer and that unto Him they shall return.
2:47 O children of Israel! Remember those blessings of Mine with which I graced you, and how I favoured you above all other people [or "how I preferred you to (all) creatures."];
2:48 and remain conscious of [the coming of] a Day when no human being shall in the least avail another, nor shall intercession be accepted from any of them, nor ransom taken from them, and none shall be succoured.}
***Note 31 by Asad (Quran Ref: 2:40)
This passage connects directly with the preceding passages in that it refers to the continuous guidance vouchsafed to humans through divine revelation. The reference to the children of Israel at this point, as in so many other places in the Qur'an, arises from the fact that their religious beliefs represented an earlier phase of the monotheistic concept which culminates in the revelation of the Qur'an.***
{2:26-27 (...) the iniquitous,
-who break their bond with God after it has been established [in their nature], [19] and cut asunder what God has bidden to be joined, and spread corruption on earth: these it is that shall be the losers.}
***Note 19 by Asad (Quran Ref: 2:27 )(also relevant to 2:40: " 'ahd" translated as promise or bond)
The "bond with God" (conventionally translated as "God's covenant") apparently refers here to man's moral obligation to use his inborn gifts-intellectual as well as physical-in the way intended for them by God. The "establishment" of this bond arises from the faculty of reason which, if properly used, must lead man to a realization of his own weakness and dependence on a causative power and, thus, to a gradual cognition of God's will with reference to his own behaviour. This interpretation of the "bond with God" seems to be indicated by the fact that there is no mention of any specific "covenant" in either the preceding or the subsequent verses of the passage under consideration. The deliberate omission of any explanatory reference in this connection suggests that the expression "bond with God" stands for something that is rooted in the human situation as such, and can, therefore, be perceived instinctively as well as through conscious experience: namely, that innate relationship with God which makes Him "closer to the human than his neck-vein" (50:16). For an explanation of the subsequent reference to "what God has bidden to be joined", see surah 13, note 43.***
{13:19 Can, then, he who knows that whatever has been bestowed from on high upon thee by thy Sustainer is the truth be deemed equal to one who is blind? Only they who are endowed with insight keep this in mind:
13:20 they who are true to their bond with God and never break their covenant;
13:21 and who keep together what God has bidden to be joined, [43] and stand in awe of their Sustainer and fear the most evil reckoning [which awaits such as do not respond to Him];
13:22 and who are patient in adversity out of a longing for their Sustainer's countenance, and are constant in prayer, and spend on others, secretly and openly, out of what We provide for them as sustenance, and [who] repel evil with good. [44] It is these that shall find their fulfillment in the hereafter}
***Note 43 by Asad (Quran Ref: 13:21 )
This refers to all ties arising from human relationships- e.g., the bonds of family, responsibility for orphans and the poor, the mutual rights and duties of neighbours -as well as the spiritual and practical bonds which ought to exist between all who belong to the brotherhood of Islam (cf. 8:75 and the corresponding notes). In its widest sense, the phrase "what God has bidden to be joined" applies to the spiritual obligation, on the part of man, to remain conscious of the unity of purpose underlying all of God's creation, and hence - according to Razi - man's moral duty to treat all living beings with love and compassion.***
***My thoughts on "what God has bidden to be joined": When we turn away from God the Merciful and Compassionate, ar-Rahmaan ar-Raheem (the root of both words is "rahm" i.e. "womb"), from whose metaphorical womb we and all existence are sustained, we unplug the navelcord that feeds our spirit. One of the Vedic names of God illustrates this beautifully: Padmanabha (lotus-naveled One, from Whose navel sprang the lotus which contained Brahma, who created the universe). It is this navelcord that is sustained through God consciousness which we are bidden to be joined in our very innate nature. Our souls thrive from and rejoice in the remembrance of God and wither from turning away from God, from the forgetting and ignorance of God.***
Qur'an translation by Asad (and Picktall) from http://www.islamicity.com/quransearch/

Karanligin Otesinde Gordum Onu

>>>>
Konu: Tinsel Portre

Karanlığın Ötesinde Gördüm Onu

Zifiri bir karanlık vardı. Karanlık sanki üzerime çökmüştü. Bütün yüküyle karanlığı üzerimde hissediyordum. Bu anların sonu yok gibi geliyordu. Yürüyordum, fakat büyük bir korkuyla... Düştü, düşecek... Önümde içine düşeceğim derin bir çukur mu vardı, yoksa, çarpıp yere kapaklanacağım bir tümsek mi, yoksa bir ağaç mı?

Göz gözü görmüyordu. Biliyordum, o yolda ağaçlar vardı, küçük, tatlı çiçekler vardı. Fakat, onları görüp, zevk alamıyordum. Yol, güzel bir göl boyunca uzanıyordu. Fakat, gölü göremiyordum, yalnızca göl yerine boşlukta ilerleyen beyaz maddeler görüyordum. Biliyordum, onlar göldeki dalgaların köpükleriydi. Fakat, yine de korkuyordum. Nelerden korkmuyordum ki, hayalimden bile. Bir kelebek parmaklarıma çarpıp geçti. Ürperdim. Bu, önüme çıkacak büyük bir ağacın habercisi olan bir yaprak mıydı yoksa? Bir hışırtı duydum. Yaprak hışırtısıydı. Bilmeme rağmen korkuyordum. Belki de birisi bana doğru yaklaşıyordu da, bir ağacın dallarına sürtünmüştü. Karanlıktan yararlanmak isteyen kötü niyetli birisi olmasın!

Neden sonra aklıma gündüzleri yollarda ne kadar da rahat yürüdüğüm geldi. Sanki aydınlık sıradan bir olaydı. Bir ağacı incelemek istesem rahatlıkla inceleyebiliyordum. Görmek, sanki gayet normaldi. Halbuki, düşünsenize... Bir insanın bir ağacı görebilmesi için etrafın aydınlık olması gerektiğinden tutun da kirpiklerinin rengi bile önemliydi. Eğer bir insanın göz kirpikleri beyaz olursa o insan hiçbir şey göremezdi. Demek, görmek o kadar da basit değildi.

Daha sonra aklıma biraz önce düşündüklerim geldi. Bu gecenin karanlığı bana aydınlığın varlığını hissettirmişti. Daha önce ben aydınlığın varlığını bile düşünmemiştim.

Elimin bir dikene sürtünmesiyle ufak bir çığlık atarak daldığım düşüncelerimden uyandım. Fakat biraz sonra bu olayın beni sarsan düşüncelerle ne kadar da bağdaştığını gördüm. Elimin acımasının ne kadar da güzel olduğunun farkına varmıştım. Düşündüm: Demek insan kötüymüş gibi görünen bir olayla karşılaşınca, şimdiye kadar belki varlığını bile düşünmediği bir gerçeği farkedecekti.

Birden rahatladım. Artık korkmuyordum ondan. Çünkü biliyordum ki, bu karanlık bana aydınlığın varlığının farkına varmam, onun hayatımda ne kadar da önemli bir yeri olduğunu öğretmek için vardı. Demek her şey anlamlı, her şey bir görevi yerine getirmek üzere varedilmişti. Aydınlığı seviyor, "çok şükür ki aydınlık var" diyebiliyorsam, bunu karanlığın varedilmesine borçlu olduğumu anlıyordum. Mutluluğumu sağlayan her varlık benim için anlamlıydı. Karanlık da öyle, elime batan diken de... Aydınlıkla gönderilen mutluluğu, karanlık sayesinde kucaklayabiliyordum. Şimdi onu seviyordum artık. Düşüncelerimdeki karanlık noktaları aydınlatıyordu. Karanlığın ötesindeydi aydınlık.
>>>>>
Hazirlik 2. sinifta yazmistim Galatasaray Lisesi'ndeyken. yiiiil 1994-95. 11 yasindaymisim. 

Bu yazı aslında basit örneklerle şer problemine yaklaşımdaki bazı temel önermeleri ifade ediyor. Şer problemine detaylı ve akademik seviyede yaklaşan bir makale için tıklayınız.

Sevimsizdi ama...

>>>>
Konu: Fiziksel Portre

Vapurdan inmiştim. Eve gidiyordum. Birden, karşımı iri cüsseli biri çıktı. Adamı incelemek için, biraz hızlı yürüyerek önüne ve sağ tarafına geçtim. Hafifçe başımı çevirdim, ve adamın hızında yürüyerek vücudunu incelemeye koyuldum. Hayatımda ilk defa bu kadar şişman bir adam görüyordum.

Şişmanlığına rağmen, küçük bir yüzü vardı. Yüzü beyaz, pürüzsüz ve oval idi. Saçları kumral, düz ve seyrekti. Burnu düzdü. Gözleri açık kahverengi idi. Kirpikleri yok denecek kadar az, kaşları inceydi. Ağzı küçük olduğu için, yüzü hafif tombul duruyordu. Kulağı, vücuduna orantısız bir biçimde, küçücüktü.

Gövde bölümünde, vücudu anormal bir şekilde büyüktü. Genişliği aşağı-yukarı altmış santim, eni ise yarım metre kadardı. Bacakları ve kolları da gövdesi gibi koskocamandı. Buna rağmen, elleri ve ayakları, yüzü gibi küçüktü.

Şaşırdım; o kadar büyük elbiseleri nereden bulabilirdi? Daha sonra, aklıma, terziye diktirebileceği geldi.

Hafif bol bir pantolon, boğazına kadar iliklenmiş bir gömlek, onun üzerine V-yaka yün bir ceket ve kenarları yanlara doğru açılmış bir kaban giyiyordu.

Bu adamı incelemeyi bitirdikten sonra, düşünmeye koyuldum: Adamın görünüşü ne kadar da sevimsizdi. Vücudu da çok orantısızdı. Fakat, böyle insanların sayısı çok azdı. Aslında, onların bu orantısızlığı, vücudun orantılı olmasının ne kadar da güzel olduğunu farketmemi sağladı. Döndüm, kendime baktım: Çok şükür, vücudumun tüm organları orantılıydı. Beni Yaratana, beni bu kadar mükemmel, herşeyimi ince ince düşünerek yarattığı için şükrettim. Böyle insanları da, yaratılışımızın ne kadar mükemmel olduğunu göstermek için yarattığını anladım. Bu olayı yaşatarak bana mükemmelliğimi ve kendisine şükretmem gerektiğini hatırlattığı için, Ona bir kez daha teşekkür ettim.

>>>>
Hazirlik 2. sinifta yazmistim Galatasaray Lisesi'ndeyken. yiiiil 1994-95. 11 yasindaymisim.

Bu yazı esasen basit örneklerle şer problemine yaklaşımdaki bazı temel önermeleri ifade ediyor. Şer problemine detaylı ve akademik seviyede yaklaşan bir makale için tıklayınız.

NOT: "Böyle insanları da, yaratılışımızın ne kadar mükemmel olduğunu göstermek için yarattığını anladım." Bu ifadenin yanlış anlaşılma ihtimali var. Burada kastedilen şudur: Aslında her insanın maddi ya da manevi sağlık, imkan, güç, eğitim yahut yetenekler konusunda diğerlerinden eksikleri, fazlaları vardır. Kimse her yönden mükemmel yaratılmamıştır. Birbirimizde gördüğümüz eksiklikler, bize verilen nimetleri algılamamıza yardımcı olur. Biri diğerinin fiziksel bir sağlık sorununu görür, "çok şükür sağlıklı yaratıldım!" der, diğeri onun sabırsız ve kibirli oluşunu görür, "çok şükür sabırlı ve mütevazi bir insan olarak yaratıldım!" der. Bir diğerinin bir gözü kördür, iki gözü kör olana bakar, "çok şükür bir gözüm görür yaratılmış!" der, iki gözü kör olan sağır olana bakar, "görmüyorum ama çeşitli güzel sesleri duyabiliyor, konuşulanları işitebiliyor, müzikten, kuşların ötüşünden lezzet alabiliyorum, çok şükür!" der. Farklı derecelerde bize verilen nimetler, birbirimizdeki özellikleri kıyaslayarak, birbirimizi yargılamaya, hor görmeye, kibirlenmeye, yahut aşağılık kompleksine kapılmaya, şikayet edip şükürsüzlüğe değil, o nimetlerin kıymetlerini daha iyi hissedip daha şükürvâr olmamıza yol açmalıdır.

Ey benim en büyük öğretmenim

24 Kasım, her yıl olduğu gibi, bu yıl da “Öğretmenler Günü” olarak kutlandı. Bu yılki kutlamalar, geçmiştekilerden pek farklı oldu mu, sanmıyoruz. Fakat elimize “ödev” olarak yazılan ve aslında gerçek “öğretmen”in ve gerçek “talebe”nin ipuçlarını veren bir yazı geçti de, sizlere de iletelim istedik. Galatasaray Lisesi Haz–1’den Asma, “En büyük öğretmen”i arıyor bu yazıda. Sonuçta, bizi tanıdık olması gereken adreslere yöneltiyor:

>>>>>>

Ey benim en büyük öğretmenim, anlat bana. Ben niçin varım, niçin doğuyor ve niçin ölüyorum? Nereden geldim, nereye gidiyorum?

Gözlerim var; ışıl ışıl parlıyor, niçin? Kulaklarım var; duyuyor, niçin? Bir et parçasıyım; ama, çok mânâlıyım, niçin? Kulaklarım, o güzel kuş seslerini duyunca seviniyor, heyecanlanıyorum, niçin? Gözlerim, o simsiyah gecede, ufak ufak parıltıları, yıldızları ve tatlı ışığıyla bana gece lâmbası olan Ayı görünce duygulanıyor, içim kıpır kıpır oluyor, niçin? Anlat bana öğretmenim.

Gecenin karanlığının, gündüzün, aydınlığının anlamını anlat bana öğretmenim. Akşam olunca uyuyakalıyorum, vücudum dinleniyor ve bir de bakıyorum sabah olmuş, kuşlar ötüşüyor, çiçekler bana gülümsüyor. Kim uyutuyor, kim uyandırıyor, söyle bana öğretmenim.

Ağaçlarda ve kırlarda yeni açmış çiçekleri; kırlarda annelerinin etrafında meleşen kuzuları; gözleri fıldır fıldır, birini görünce hemen yuvasına koşmaya hazır titrek tavşanları görünce içim kıpır kıpır, gönlüm bir hoş oluyor. Onları hep görmek, okşamak istiyorum. Niçin, neden; öğret bana, anlat bana öğretmenim.

Annemi seviyorum, babamı seviyorum, tüm çocukları, tüm insanları seviyorum. Neden seviyorum, söyle bana öğretmenim.

Yağmur yağınca; bitkiler, hayvanlar, insanlar, bütün yeryüzü canlanır. Bir hayat gelir yeryüzüne. Kar yağınca bembeyaz, tertemiz olur her yer. Her bir mevsimin bir başka yararı var bana. Mevsimleri değiştireni anlat bana öğretmenim.

Hayatıma anlam katıyorsun. Dünyamı sen aydınlatıyorsun. Bana rehber sensin. Seni çok seviyorum, benim en büyük öğretmenim!

>>>>>>>>

Ben 10 yaşındayken 1993 yilinda Karakalem Dergisi’nde yayinlanmisti. Esasen konusu peygamberlere imandır.

Living in the Name of God

"Ikra-OKU! emredildi, ama neyi okuyacagiz?" sorusunun cevabi olarak Dr Yamina Bouguenaya'nin University of Virginia'da verdigi "Allah adina Bismillah ile yasamak" baslikli bir konusmasinin cevriyazisi (transkripsiyonu). Turkce cevirisi:
http://pan-cck.blogspot.com/2016/05/allahin-adiyla-yasamak.html

The transcription of the talk given by Dr Yamina at the University of Virginia as an answer to "we were told to Ikra-READ! but what is it we are supposed to read?" Please excuse the few typos. 

Living in the Name of God (by Yamina Mermer)

When do we use Bismillah? (Audience say: before we eat etc..)

Just in the prayers how many times do we say bismillah (17 times ),what is the wisdom in this repetition? İf something is repeated a lot what is the clue it gives to us? It is important. What is it that we repeat all the time?(audience say: breathing, eating, drinking etc ) we never complain about these things and we are not bored. On the contrary we appreciate them, because we have a need for them. So if we are told to repeat bismillah again again, it must be important.

Bismillah reminds me the first revelation. Ikra- read in the name of your Rab, Lord, Sustainer. What was Prophet Muhammad doing before he was appointed as the messenger of God? He was reflecting. When Gabriel came what did he say to the Prophet? “Ikra” and he said “I can not read”,”I am not a reader”. What is Gabriel asking Muhammad to read? (audience say: the word of God) what else? Was there a Quran out there? Isn’t that interesting? Why would Gabriel ask him to read? Do you think he did not know that Prophet is illiterate? Who sent Gabriel? He came on behalf of God. So why is he asking to read while knowing that he can not read? Is written word the only thing we can read?      For instance we can read people’s faces. Not only words are things are to be read. There are diffrent languages other than words and they are called signs.

Gabriel is the angel of revelation. If he is bringinging something from God, it must be something new, something I do not know. Not only just I do not know but also somehing that I can not find on my own without the guidance of Revelation. There are things I can find on my own (through the help of the way we are created(our fıtra)), those are also a form of guidance but not direct guidance like revelation. There is no need to repeat that Allah gave us already (what fıtrah is telling). What Revelation brings is something that I need. If Gabriel came to teach him how to read the script, there is no need for him to come because anyone can do that. So he must be meaning another kind of reading and if he is asking Prophet(sav) to read, it is certain that the Prophet is believed to be able to do that reading. After the third time, Gabriel says “ikra bismirabbikelleziy halaq”: Read in the name of your Rab who has created. İn these sentences there are some clues. How is he going to read? İn the name of your Rab and Rab is defined as the Rab who “creates”. So this reading must be related to creation. Muhammad (asm) was illiterate but he was charged with the mission of teaching all of humanity, all of us reading the creation in the name of our Rab from that time to the end of time. He teaches reading in the name of our Rab.

You can see the rahma and the wisdom in the usage of Rab not Allah in the first revelation, because in the first revelation you do not know who Allah is. The people of Mecca used the word Allah. However, it is one thing to say there must be a Creator but is saying this the end of the story? No, it is the beginning of the story. There must be a Creator, there must be a God but who is He? That is what the Quran is about. God making Himself known to us. Who is God? We do not know.  Just telling that he created the hevaens and the earth is not sufficient to have connection with God. So in the beginning the Quran does not use the word Allah, yet because the word Allah has some connotations in that culture. Rab in Arabic is the One who takes care of you, it feels very close, the one who sustains you, the one who takes care of everything. Not only it feels close, you feel the compassion but also you can not run away from it. If he just created the heavens and the earth, it feels like he has nothing to do with me. Rab is the One who takes care of my business. There is wisdom and there is rahmet, because now He is more accessible. Also I can feel my need about who this Rab is.

What are we going to read? Creation. Everything in the creation is called a sign. And what is the word for signs in the Quran? Ayah. The Quran says there are signs(ayetler) fil afaqi, in the outer world (sun, air, water,food, etc) and fi enfusihim and in ourselves (we can see, hear, feel, love, fear, anxiety, anger etc).

What is under fear or anger? An example? So anger is a sign, it is an ayah. İf it is a sign it is to be read and usually when I am angry, I do not realize that it is an ayah because I identify with it actually. I say I am angry.  Anger is something created, created meaning it comes into being, it does not exist on its own. It is an ayah means that  it has a message. Let’s say that someone said to me something that I did not like and I got angry. My anger is real but is what I am angry about real or not? You might ask why did Allah create anger, something that I do not like? But our reactions are not always related to what is created out there but to our perception. Quran is going to teach us how to read the signs properly.

When something happens it always comes to the filter of my perception. For instance you look at someone you say oh she is so beautiful, I like everything about her but somebody else might be allergic to that person. You like a certain color but somebody else does not. Just because I do not like a certain color it does not mean that color is bad. Let’s say someone said to me “what you just said was stupid”.  These words are real, my reaction does not always represent the reality but it may be based on my perception, how I see it.

Isn’t the perception also created, though? (a question from the audience)

My words are created but lies about God are not created.It is just my own imagination.

When I am in a state of ghaflah, in a state of unawareness, in a state of heedlessness, in a state of living haphazadly and never stopping to ask what is the meaning of this life, what is the meaning of things around, can I  distinguish between what is reality and what is my perception? Do I distinguish between the two? No, I think that my perception is the reality itself. When I rebel against God, I actually rebel against my own perceptions. When I stop and say that this is a message or this is an ayah, it has a purpose, then that stopping that interrruption itself becomes the intention to read, wait for the meaning.  Now I am in a state of awareness. My anger is here but my anger is because of things I have made up. When we question our perception it might be consistent with the fact or not. “I do not prefer” is different from “it is bad”. Just because you do not like it does not mean that it is something to be appreciated. Whatever created is good.

When I ask myself why am I angry? Because some said “what you just said was stupid”. Just stop and ask, is it stupid, it may be, I might have said something without thinking, then I say thank you, thank you for reminding me, may be she did not mean to remind to me but it was something created and for me it is a reminder, I should not say things haphazardly. If I do not think that what I said was stupid, then I say ok it is up to her, I do not think that it is stupid, still is there a need to be angry? So that anger is good because it is kind of a traffic light. It is good to stop and ask why am I angry? Becaue it could be something that I need to be angry and take action not just reacting but responding with wisdom and compassion.

Let’s take anxiety. Before a job interview you might be anxious. Am I goood enough fo this job, they may not like my outfit, resume, may be there are bettter people applying. Is it true that they do not like me?  When I leave these imaginary ideas what remains is a little bit of anxiety which is good. If I Just stop and put trust on God saying they do not know me, I  do not know them, I can not control them, and I do not know whether this job is best for me. So anxiety in itself is good, if there is real danger fear is good. It is there to protect me. Bu if I start fearing from all kinds of illusory things, fear becomes a handicap and life becomes very difficult. Did my Rab make life difficult or me? It is because I am not reading/using “fear” in the name of my Rab. İn the name of my Rab perception statrts going towards the fact???(bu cümlede  ne demek isteniyor anlaymadım) Otherwise I live in my own world without any connection with my Rab and when someone says Allah created everything I start to accuse Allah because I do not want to take the responsibility .

I wanted to point out this distinction(btw facts and my perception) because the moment we say that everything is an ayah/sign, it is generally asked what about all those bad things?

Behold in the creation of the heavens and the earth, and the succession of night and day, there are indeed signs for all those who are endowed with insight. (3:190)

Göklerin ve yerin yaratılışı ile gece ve gündüzün değişmesinde, akıl sahipleri için deliller vardır.

So it is all about insight, reflecting, stop and think what is going on. The ayah starts with heavens and the earth which is very general and then talks about something which happens everyday. Be careful it does not say the day and night but the “succession” of day and night(the fact that one comes after the other). If it was day all the time would we even realize it? Probably we would not even have a word for it, because there is nothing to distinguish it. The fact that there is this contrast, when it is dark we feel sleepy and the daytime we wake up and work makes that even more a sign.  The original word used for the word creation in this ayah is “halq” which is not a static word, it is in the ing form of the word(mastar), emphasizing the dynamic flow of creation.One of the clues to this flow is day and night. Night and day means the earth is moving, rotating around itself and around the sun. Halq gives the sense of dynamic flow of creation. Things are always coming into being. Yesterday we were not here. 30 years from now someof us will not be in this world. 40 years ago some of you were not in this world. Isn’t that amazing? In addition to beings, things, emotions, events are also signs.

The word “ayah”(sign) is also used for each unit of Quran. In language a word is a sign. For instance when I say apple you think of something physical. When I say “elma” does it remind something to you? How about “tuffahun”? They all look and sound different(apple, elma, tuffahun), but they point to the same thing, because this is only a system of signs. The physical apple is the point of reference. What matters is the point of reference not the symbols because I can change the symbol. This is what sign means. In itsef if apple did not exist, we would not have the word, the sign. We did not have the word computer before it existed. A sign points to something beyond itself. Apple or elma or tuffah points to an apple out there. Now what does the Quran tell us about the signs? Where is the sign here according to Quran? Quran comes and says apple(not the word, physical apple) is a sign, is an ayah. Before it was our landing point, the physical apple was the point of reference for our human language. Quran tells me that the physical apple is a sign indicating something else. In itself it has no meaning. Now we are looking at this apple. What does it mean to us?  ((Audience say: it has a creator..) to them: you are going very fast.)) At first what is apple for me? Food. If I am hungry it is food. What else? Tastes good, gives you joy, pleasure, could be a joyful or painful memory, apart from being food looks nice(shape, beauty) etc. It is food because I have the “need”.  If I did not have need for it, apple wouln’t be the food for me. So apple+need=food, apple+need=pleasure,apple+my need to remember loved ones=memory, apple+my need for beauty=beauty. So “need” is the key. Apple is meaningful for me through my need. It is connecting me with apple so that I can read it. If it is food then it will trigger the questions like Who is sending me this food, who is feeding me?If it is the sustenance, who is the sustainer behind this? If it tastes good , who is the One taking care of me? If it has art and beauty who is the Source of this art and beauty? It is indicating something beyond itself. So just like language apple, elma, tuffah in themselves have meaning only because they refer to something out in the world, the Quran tells me that the physical apple that you eat is just like that word, it is an ayah, a symbol beyond itself, and when I interact with it, I can start reading it.  When I was coming to charlotsville when I see a sign to charlotsville do I stop there and say this is charlotsville. I do not . Right? Because it is a sign, it is showing me the way to Charlotsville. Quranic units are also signs:

Then let human consider his sustenance. * For that We pour forth water in abundance. * And We split the earth into fragments. * And We produce therein corn, * And grapes and nutritious plants, * And olives and dates, * And enclosed gardens, dense with lofty trees, * And fruits and fodder, * For use and convenience to you and your cattle.
 (Qur'an, 80:24:32)

Then let human consider his sustenance (fel yenzuru) there is an emphasis here “yenzuru” means look, see. You are eating and suddenly you remember this ayah and you stop. If I do not stop it means I heard the sign but I haven not taken it seriously. It is like I have a treasure map but I do not follow it. I say that I have the Quran, the best word of God, that’s it, we are chosen etc. Unless I read it, it is not the Quran. It is only mushaf, the codex, the paper. Unless I follow the map, am I going to find the treasure? Just because I have the map to the treasure does not make me wealthy. So every ayah in the Quran is a map. Here it says” let human consider his sustenance. * For that We pour forth water in abundance” water is not acting on its own. And We split the earth into fragments. * And We produce therein corn, * And grapes and nutritious plants, * And olives and dates, * And enclosed gardens, dense with lofty trees, * And fruits and fodder, * For use and convenience to you and your cattle. For use and convenience here means that there is purpose, wisdom, knowledge, power. And there is care and compassion. I am here with the food. If I think that the food is coming from the earth, does the earth have any of these: purpose, knowledge, power, care, compassion? You put a seed in the earth and something starts growing. Does earth have life? It does not have life but all living things are coming out of it. So you understand that it is only like the door. If the food is always coming out of the same door do we think that the door is the source of the food? No. We all start wondering what is behind it? We also see that whenever water comes the door opens. Some people say water is the source of life. Does water have life? How can it be the source of life? There is an ayah saying: They can not create anything because they themselves are being created. Take water: I can do whatever I want with it. It does not have compassion, it cannot follow a purpose, so it is clear that they are all acting in the name of someone else, they are all at the service used for a purpose, and they are only signs. If I start reading them, just I read apple means this, I will see water and I’ll see rahmah, it is embodied rahmah. Rain does not fall as we learn at schools but it is sent. Only One who could control all of them could take care of me. So I have a need for the food and then food comes and this food works perfectly in my body so whoever made the food or the food itself knows me and my anatomy etc. you look at food, food comes from the earth. It needs rain, sun(sun means the rotation of all the planets etc), air, all the laws of physics, all the laws of chemistry etc. So for one apple to be even the whole world has to exist. Because we buy it just for 50 cents we do not think its connection the rest of the world. And that is why the Quran is saying consider, because it is not something obvious. It looks like just a small apple. Here it says stop and think :For that piece of food to be on your plate the whole world should be in place. So whoever made this should be the maker of all of it. Whoever you know is the sender your gratitude will go there. When a friend sends you a present with a delivery man. Would you be grateful to the delivery man? You would just say thank you to him and you would call your friend. Everything in this world is a delivery man, a messenger. Message does not have to be verbal all the time. It can be in the form of a feeling for instance. If you like apples very much and you are very hungry; when you eat an apple, you feel good. What does that feeling have to do with the physical matter of the apple? Do you think it is my flesh that is responding to it? No it is the soul, the heart, the feelings. There is something else that is sent through the apple. You are eating something physical, the result is a feeling. Those feelings have a meaning. A meaning that takes you to the beautiful names of God. So just like when I say apple, a-p-p-l-e, what does the word itself have to do with the real apple? It is just a symbolic connection we have decided.

If the apple itself is giving me the pleasure, then more apples should mean more pleasure. But it does not happen. The more I eat the same food, the less I want it. Why? Because it is not only in the apple but also in my need for it. The need is the key for reading.

We think that the physical things are the reality. No. If someone knew no language came from another planet and started measuring the angles and studying the chemical constitutions of the ink on the paper would’t we laugh? We would say he is wasting his time. This is just writing, whether you measure it or know the chemical constitution does not matter, it is there just to be read. It is not the reality.Or it is like you receive a letter and you start to count how many a’s how many b’s there are.

Remember that physical things are not just static ayah but they are ayah in interaction with my need.

So just like the point of reference for the word apple is the physical apple, the point of reference of the physical apple is the attributes of God, esma-ul husna. It is a rizk, food, then it is a symbol to sustenance (Rezzakiyeh), it is beautiful then it is a symbol to the source of beauty, Cemal.

The Quran says everything in this world is an ayah. When we do not think like this, everything is meaningless because even the most beautiful thing will die and perish. Just think of past, 2-3 years earlier, it could just have been a dream. How do we differentiate reality and dreams if there is no source of reality? Maybe the only difference is that it is a common dream, we say that we were all together then etc. It ended and there is nothing to bring it back. The better it is the more painful it is. It becomes meaningless and painful because the heart longs for meaning and purpose. If there is no Rezzak what does the food mean? I will eat and then die and perish. So? When we stop and think we find the real source. We are generally running away, not stopping because when we stop and look at the physical reality without a point of reference we feel pain. We are running running running we are very busy. Busy doing what? We never ask.

Afternoon

I want to start with a dua, Prophet Muhammad taught us: Allahuma 'alimna ma yanfa'una wanfa'na bima 'alamtana,:: teach us which is beneficial and benefit us with what you teach us. There is asking for knowledge but not any knowledge, knowledge that is beneficial. Today lots of knowledge is available out there. We repeat “bismillah” everyday and we probably know its meaning. Our work is related to the second part of the dua more: benefit us with that knowledge. What we are doing here is not bringing new knowledge but connecting we already know, making sense of it, putting it into perspective, answering how it is related to me here and now.

We all have fears whether we are aware or not. Actually fears are not out there. I am fearful about my future, my children’s future, etc. When I feel that I can not control something, I panic and I fear. When I say bismillah it means that everything is under control. It may not be under my control but it is under control. If I internalize bismillah, will I be fearful about future? If you are not sure about whether everything is being taken care of then Quran says stop and reflect. Think about the past. How much was under my control? I want to believe that I am controlling everything because that is how I make myself relax. Quran wants to wake us up. We do not want to wake up because when we wake up we realize that nothing is under our control. But when we wake up there is the other side: I am not in control but Someone Else is in control, and there is a relief because if I am in control, there will be a mess, because I am so limited. It is good that I am not in control and it is good that the Sustainer of the all the heavens and earth is in control. So there are good news in waking up and questioning fears. The fears are in me, they look a lot, but there is one key, my perception, when I use that key then all fears go away. That is what Quran is teaching, how to view the world as signs. Everything has a meaning beyond itself. Don’t get stuck in the thing itself. ; I will always have a perception but if I am aware, my perception comes closer to the fact or at least I know it is from me. Allahumma arinal haqqa haqqan warzuq nattiba'ah wa arinal bathila bathilan warzuqnajtinabah , show us truth as truth, bless us with following the truth, show us falsehood as falsehood, and bless us with avoiding it. Fear is a sign to protect us from dangers but if I make up dangers, then it becomes not a blessing but a handicap, an obstacle to see what is going on and I start complaining. We become ungrateful, but what we are ungrateful about does not actually exist. It is all in my mind. It is my own illusion. I repeat praise to God with my tongue but I can not feel it in my heart. That is why it is called the process of tezkiye/purification, cleansing what all those false perceptions, illusions, assumptions that I have never questioned; because it is like if my galess were colored blue, I would see everything blue and I would never realize that it is because of my glasses.I would think is blue out there. It is only a matter of taking off your glasses or cleaning them. So in this dua again the emphasis is not on gaining knowledge. Here it says give me knowledge that will benefit me, is that enough?, no, it says benefit us with that knowledge. How do we live with the information we already have? Why do we repeat Bismillah whenever we start a new task? One of the names of Allah is El-Vehhab, the bestower of gifts and we say we worship in return. But what is worship?”Abede” is to adore, adoration. To love. Can you not love who is taking care of you all the time? Do we give anything to the Provider? No , we only receive.We are always receiving. We are receiving eye, and the light and the pleasure of meeting each other. When I am hungry and I eat something I like, it feels so good, worship is to take that feeling and after reflection knowing where it is coming, instead of saying oh it is very nice food, I really like it. If my love goes to the food I missed the gist of worship. I can go and prostrate but my heart is not prostrating to the Provider. My eye, my insight is veiled because the food was supposed to be a sign. The food itself is not an obstacle but on the contrary it is a sign. Quran says read the sign in the name of your Rab. If I read it in the name of God, Bismillah, it means Bi-ismi-Rezzak, in the name of the sustainer, beautiful, loving Bi-ismi-Rahim, Bi- ismi-Rahman, Bi-ismi-Vedud.

What Quran is doing is to refer the creation and give us guidelines about how to read it so that we are not stuck in the creation. It becomes a means to go back to God.That is in itself worship. So worship is not a burden, it is not something I do in return to God. It is not like He is giving me something and I am paying back. I am already enjoying the food, the only thing that makes that enjoyment a gratitude to God, worship to God is that I am aware that it is from Him. The moment I am aware my love does not go to the food but to the Provider of the food.

Everything is a sign means that there is the stamp of Rububiyyah, sustainership on everything. Tevhid is generally translated as oneness but oneness in arabic is vahdeh, vahdeh is something static, but tevhid is a process, it is unifying, making One, why, because the more I become aware, the more I become aware of the oneness of the source of everything. And it is not oneness as oppoed to two or three, it is wholeness, tevhid is wholeness as opposed to saying “it is from God but come on without food will you be full?” That is how we reason in general. That is what we learn at school. Without rain will plants grow? Therefore the rain makes them. How can it make them grow? It does not have life itself.So the Quran teaches us how to question. Without bulb will I have light here? If the bulb is broken will there be light here? The fact that plants need rain does not mean that rain is making them grow.Let’s say that you have understood that the bulb is not making the light, then think that cable is making the light. Is it true? No.Only 4 year olds may be deceived by it. We know that light for electricity is coming from outside.The way things are created, the fact that one thing is coming from another does not mean that one is doing the other, just because they are next to each other does not mean one is making the other. The earth, sky, air, laws of physics and chemistry, all the cosmos, seasons etc is needed for a single fruit to be, for a single atom to exist, for a single tree to grow. So it can not be water, it can not be the earth,it can not be the food that is feeding me. In the Quran Ibrahim says “he is the one who feeds me and waters me, and when I am sick heals me.” He feeds me because he does not only give me the food, I have no idea about how it is digested.The whole process from the beginning to the end is being taken care of. I am given only a small choice in the middle which is choosing what you want to put into your mouth, when and what.

After having food the Messenger of God sometimes prayed like this: "Elhamdülillahillezi et'amenî hazâ verezekanîhi min ğayri havlin minnî vela kuvvetin"  All praise is due to God who has fed me and provided it without any endeavour or any power on my part.   We normally think that I worked hard for it. Forget about buying it from the market, because that is obvious. Even if I am a farmer I only put the seed and wait. We are very much focused on the doing part. If we stop and think how much of it is my doing? Even my doing is an inspitaion. Even my doing is part of the receiving. But we forget and we think that I am buying this food, I am growing it. I have no idea. When it does not grow, I can not make it grow. Even look at your finger nails.It grows, I do not make it grow. Actually if it were going to listen to me, I would just make it stop. So what is important here is that when I do not realize the wholeness, what grips in is “şirk”, ascribing partners with God. Whenever there is şirk that unifying is not whole and complete it is lacking, and all our troubles come from şirk. There are no partners with God. They are all in my perception. Tevhid is not dogma, the reality, what is. Everything is a sign, speaks of Him. When I am stuck in my illusions, when I am not even aware of that distinction, when I think that my perception is the reality then I start bargaining, %80 to God and %20 to causes. It is not about living without food, it is eating the food in the name of God. It is not true that if you do not eat food you will be worshipping God and if you eat food you will be worshipping the food. However, heed with awareness that it is not the food that is feeding you, the food does not know and this of course applies to love, too. When you love someone love him/her in the name of God. What does it mean? Does it mean do not love your parents, kids, friends etc? No. Love them in the name of God. When we love them in the name of God they will be more valuable. Because they are gifts, reminders. They are like mirrors reflecting the names of God.

“Be coolness and peace on Abraham:”

Allah says to the fire “be cool” and it is cool, fire and coolness together is unusual for us. If on His command fire becomes cool, it means that fire does not burn on its own. Burning and fire are put together like we put a bulb and a switch and in between a cable so that when we put the switch on we have the light on, and someone who is not aware of the system says oh the switch brings light. This is exactly what we do when we do not stop and reflect.We see fire burning, fire burning, fire burning and we start to take it for granted. So fire and burning; are they related together? No. The fire itself would mean nothing to me unless it produces something or the food itself would not mean nothing to me unless I have hunger. It is because I interact with it, because I can connect with it, because it can fulfill a need in me, I start saying oh it is sustenance, it is food, it is beautiful. Quran says “in the intercession of day and night” that is the sign. Fire on its own would not mean much; fire is important because it burns. İn the Quran Allah says that we told the fire to be cool and it was cool meaning that fire is acting in the name of its Creator. And if you do not believe it, stop and meditate, reflect: Can fire burn? Do you think burning is an easy process? Burning means that you know how to take any matter and transform it into something else. How can fire have that knowledge and intelligence to be able to burn?  It is like saying that switch is making the light. So time to time there is an interruption like in Ibrahim s case, because we take things for granted and we never question them, they become a veil to the reality.So we say how come the fire did not burn? Who said fire has to burn? This is a big debate about whether causes produce the effect or not. A minortiy of Muslim scholars said yes and majority said they do not. The order itself is a sign to the Orderer. Fire burns by  God’s command and cools by God’s command. In the eye of the unaware it looks like the fire is burning. It looks like apple is feeding me. Look at this water. I drink it and it goes to all my cells and it knows everything. If any human being drinks it, it works fine. Think about all kinds of animals. Do you think they have the same anatomy as I do? With all of them it works fine. Can I give it to plants? Yes. How does it know? Either it knows everything, if so we should start worshipping it, because without water there is no life. But look at it, it does not have life itself. It does not have any claims, it is so transparent. It does not have life but all living things are coming through it. In the Quran it says “we made everything alive with water.” We can not say how would I know, I thought water was giving life. If we stop and reflect we would never think water is doing it. Water is af is saying I know nothing, I am under the command, I am only a mirror. It is a mirror to the Sustainer.

O humankind! Worship your Sustainer, Who has created you and those who lived before you, so that you might remain conscious of Him Who has made the earth a resting-place for you and the sky a canopy, and has sent down water from the sky and thereby brought forth fruits for your sustenance: do not, then, give God any compeers. (2:21-22)

21. Ey insanlar! Sizi ve sizden öncekileri yaratan Rabbinize kulluk ediniz. Umulur ki, böylece korunmuş (Allah'ın azabından kendinizi kurtarmış) olursunuz.

22. O Rab ki, yeri sizin için bir döşek, göğü de (kubbemsi) bir tavan yaptı. Gökten su indirerek onunla, size besin olsun diye (yerden) çeşitli ürünler çıkardı. Artık bunu bile bile Allah'a şirk koşmayın.

.“do not, then, give God any compeers” : do not think that %80 God and %20 food, rain or etc. Whatever the heart thinks the sustenance is coming from, the love will go there. Otherwise it means I am still attached to the things themselves. If I am attached to the thing itself, it is called shirk. It is the only transgression that is not forgiven. Why? It is not because God does not want to forgive me but because I am going away from his forgiveness. I am going the wrong direction. It is the worst injustice against yourself. To be stuck in the things themselves and not seeing beyond them.

Will they, then,- ascribe as partners beings that cannot create anything since they themselves are being created (Quran, 7:191)

How can this food give you joy and pleasure? It is given through it. It is only a mirror.

He to whom the dominion over the heavens and the earth belongs, and who begets no offspring, and has no partner in His dominion: for it is He who creates everything and determines its nature in accordance with [His own] design. And yet, some have taken, besides  Him, imaginary deities that cannot create anything but are themselves created, ^] and have no control  to avert harm from, or bring benefit to themselves, and have no  control over death, nor  life, nor resurrection!   (Quran, 25:2-3)

who creates everything and determines its nature in accordance with [His own] design. He made the food so that when you eat it you like it. Only the one who knows our hunger and taste buds etc. can match our need. The food does not know. If it was from the food, the more I eat the more pleasure I would get from it but it is not true. And yet, some have taken, besides Him, imaginary deities: Food, money or whatever we give importance to.

Behold in the creation of the heavens and the earth, and the succession of night and day, there are indeed signs for all those who are endowed with insight. (3:190)

[and] who remember God when they stand, and when they sit, and when they lie down to sleep, and [thus] reflect on the creation of the heavens and the earth: "O our Sustainer! You have not created any of this without meaning and purpose…(3:191)

When these verses were revealed Prophet (asm) woke up at night and he cried after the revelation. When Bilal came for the morning prayer to the door even his beard was in tears. Bilal said “why are you weeping, God has forgiven all of your sins.” He said “how can I not weep when these verses have been revealed to me.”

If you have meditated enough to internalize that everything is a mirror, then when you see them you remember. The heart can only be satisfied when it finds the source, it is not satisfied with passing things.

So why are we taught to say Bismillah so many times? Bismillah is a dhikr/remembrance. What am I supposed to remember?

Are you not aware that it is God whose limitless glory all [creatures] that are in the heavens and on earth extol (yussabihu), even the birds as they spread out their wings? ^[Each [of them] knows indeed how to pray unto Him and to glorify Him (tasbihahu); and God has full knowledge of all that they do
 (Quran, 24:41)

Göklerde ve yerde olanların ve kanat çırpan kuşların Onu tesbih ettiğini görmedin mi? Onların hepsi duasını da bilir, tesbihini de. Allah ise onların yaptıklarını bilir.

We make tesbih too. Subhanallah means I forgot and I thought the food itself was nice, the food cannot give me this, estagfirullah, I ask for forgiveness, that One source is nothing deficient, nothing less than perfect. If I do think something in the creation is bad I again say subhanallah :Any deficiency that I see in the creation is from me. Yunus(prophet Jonah) aleyhisselam’s dua: la ilahe illa ente subhaneke inni kuntu minezzamilimiyn: “I am among the wrongdoers. I am the one who wronged myself, not You.” Why? I perceived the whale as a bad thing. It is like I close my eyes and I say there is no light. Even if  I am told about the presence of light, I say I will open my eyes when I see the light. I will only surrender when everything is fine. You will not be able to see that everything is fine unless you surrender. You will not be able to see the light unless you open your eyes. “muslim” (not with the capital M) means someone who is the in the process of surrendering. The opposite of surrender is to resist: “No. Why is it happening? This is bad. It should not have happened.” When I am objecting, I am not open to see the wisdom or the compassion in it. That state of resistance is just the opposite of surrendering. I am not going with the flow but close my eyes and say it is dark, it is dark. Even when it looks dark, look for the light, may be you closed the door, maybe there is a switch. Just surrender, that is the tesbih. And here it says everything is in the state of tasbih, meaning that everything is clear. But I can not see clearly. They are always showing the right direction, the direction of the light.

The seven heavens extol His limitless glory, and the earth, and all that they contain; and there is not a single thing but extols His limitless glory and praise: but you fail to grasp the manner of their glorifying Him! (17:44)

The seven heavens extol His limitless glory, and the earth, and all that they contain: there is not a single thing that does not extol His glory. We have no excuse. We fail to grasp their manner of glorifying. There are many chaptes of Quran that starts with sebbeha liilahi ma fissemavati velard: all that is in the heavens and the earth glorify Him, show his divine names.

There is a chapter in the Quran called el-Haşr: Resurrection, chapter 59. This chapter starts with same ayah: if you see something beautiful saying no no no it is not from itself, it is from Him, if you see something ugly admitting that it is from you, it is not from Him.That is what tasbih is about.

All that is in the heavens and all that is on earth extols God’s limitless glory (59:1)   God is He save whom there is no deity: the Sovereign Supreme, the Holy, the One with whom all salvation rests, ^[the Giver of Faith, the One who determines what is true and false, the Almighty, the One who subdues wrong and restores right, ^[the One to whom all greatness belongs! Utterly remote is God, in His limitless glory, from anything to which men may ascribe a share in His divinity! (59:23) He is God, the Creator, the Maker who shapes all forms and appearances! His [alone] are the Beautiful Names.  All that is in the heavens and on earth extols His limitless glory: for He alone is almighty, truly wise! (59:24)

Utterly remote is God, in His limitless glory, from anything to which men may ascribe a share in His divinity! (59:23): If you see anything bad in his creation, it is from you. He is very remote from what you think you see. May be you are confusing your perception with the creation. This is 101 in the Quran.

His [alone] are the Beautiful Names: all the beautiful attributes belong to Him alone. Is there a need for another deity? Can we worship anything else? He is the source of everything so all our graitudes and joys goes back to Him. That is the gist of worship. When we think that he is the Provider and with worship we are giving something in return, worship becomes a burden. Worship is not a burden.It is an opportunity to express our love. It is not only an opportunity but a privilege. If I think it as a burden I missed the point. That is not worship then. I do not know whom I am worshipping. There is no worship without knowing. In the Quran it says “I created the jinn and humankind only that they might worship Me.” When we hear this we might say but I have my own life. How do I know all the beautiful names belong to him? May be they do not. It says well go and look everything, all that is in the heavens and the earth, everything makes tasbih to Him. You look at water and say no no without water there will be no life. In the Quran it says we gave life to everything with water, I say yes this is true. Water itself does not have life but it gives life to every single living being. It as if knows all of their atoms and everything.When I reflect this, I can hear the tasbih of water. Water is as if saying No no no it is not from me. Can’t you see, whoever made all of these things making us this way? He is the one who is taking care of your needs, he is the Rab. So I am supposed to drink water bi-ismi-Allah, not in its name but in the name of God. Eating bismillah: You gave me this salad and the need for it so that I can feel this spiritual joy. First it is physical but then when you think about it in this way it becomes spiritual and you start seeing the divine names reflecting there. My physical body benefits from the physical water but who gets the taste is the spirit. There is the taste of meeting the Caring, Loving, Sustaining. He is the One feeding me and quenches me. You feel the closeness that is mentioned in the Quran:”we are closer to you than your own jugular vein”. You feel in the presence of God. Now God is not some empty word, He is the One whom I see His beauty and beautiful names in the mirrors of everything. So now that I reflected then when I see I remember, and just in case I do not remember by seeing them I say that formula which is like a key :bismilllah. When I say bismillah I remember.These are beautiful verses because they are making the connection between everything making tasbih and the divine names and if the divine names belong only to God then there is only One to worship. It’s %100, that is tevhid. That is why tevhid of uluhiyya, saying God is one, is not enough. Tevhid-I Rububiyyah, the Rab, the One who is taking care of everything is also one.There is oneness in all the names of God. Otherwise we say He is the creator but I am afraid of something as if it has control over my life.

Extol the limitless glory of your Sustainer's name  

 56:74; 56:96; 69:52, 87:1

When we see that everything makes tasbih what do we do? It says then now you join everything. In one commentary of these verses it says it is like an orchestra, everyone is reciting the names, everything is chanting the names of God, when you become aware of this you also want to join in. This verse is an invitation, join them.

Thunder makes tasbih with praise. (13:13)

When we hear thunder, it means that rain is coming and rain is associated with rahmah. So when we hear thunder instead of fear we remember the glory of God. This verse also connotates that if I am making tasbih properly, it is going to lead me to praise Him, to say you are so beautiful, so generous, so knowing.

And We caused the mountains to join David in extolling Our limitless glory, and likewise the birds (21:79)
 [and for this,] behold, We caused the mountains to join him (David) in extolling Our limitless glory at eventide and at sun­rise. (38:18)

David is not making tasbih on his own but together with the mountains and the birds. Something to stop and reflect. All beautiful attributes belong to Him. How do I know? Go and see everything around you, they all make tasbih: nothing claims it for itself, they reflect it without taking ownership, they are very transparent mirrors.

When Noah got onto the ship what he said is very interesting: So he said: "Embark in this [ship]! In the name of   God be its run and its riding at anchor!  (11: 41) So he does not just say Bismillah and then say let’s do our work. Although we say bismillah there is somehow a disconnection and we carry on doing things on our own name. Here the bismillah is like me plugging my laptop in. He says bismillahi mecraha ve mürseha: in the name of God be the whole process from beginning to the end: that awareness is there. Not like I say bismillah and as if what I do after is unrelated. It does not say in the ayah say bismillah and read, it says ikrabismiRabbike, read in the name of God, of your Rab.

Remember the signs out there are also signs through the inner…When I think that I am not involved it is because I am unaware. The food looks out there but the food is food because I need it, because I eat it, because I see it, because I smell it, I taste it. It seems like I am afraid of an interview out there or of an illness but I am afraid of it because of the way I perceive it. So an illness is not just something out there. Yes, it is out there, it is a fact but how I respond to it is also my perception. That’s why when it says in the Quran that there are ayah fil afaqi ve fiy enfusihim, in the outer world, in the horizon and in yourselves, this does not mean necessarily two groups, one here and one out there. The fact that they are mentioned immediately together is the fact that they also exist together. There is no sign out there that does not exist with something in there. That is why they are mentioned together.

Examples:

Fear of Failure of an exam:

I have been given a need to pass. Either I have that fear of failing becaue I have a desire to, if it is really about I want to pass, then such a person prays for it, and part of the prayer is to get ready for it. But sometimes we find ourselves sitting, not doing what we think we should be doing. I do not do the reading but at the same time I am very anxious. Why do I live this contradiction? This is not fear of the failure itself. Failure means something to me. If the fear of the failure is so big that I can not even go and study, for instance I might be thinking that if I fail, there will be something about me, people will say something or I will see myself worthless. If my understanding of value is from my degree, I may feel worthless. I think that in order to be worthy I have to pass everything. I know people who have the best qualifications but they still work hard. Why are you working so hard? Someone said to fail something or not be doing something makes feel herself empty. It means “all my worth is from what I do”.Sometimes you are going to a class and the teacher says my name is professor or doctor something.your name is not doctor(!).Being a doctor might have added experience to you but it does not give or take worth. Our worth is already given, the moment we are created as halifah. In the Quran it says He taught the names to everyone. When you go to a house the most precious one is the smallest. There is special sevice to a baby or to a child. As we grow people say you look after yourself. Worth is not given according to degrees. That is what we perceive. So here fear is probably %20 related to reality, which is good, it is what wakes me up and makes study. We should be grateful for this kind of fear. If we stop and listen to this feeling , we can understand that it has a message. Fear looks ugly to us but remember what we said before, every single thing is making tasbih, if it has been created, there is a reason, either there is a real danger you need to take care of or I am making it up. I start asking is this true that if I fail the exam I will be worthless? We are confusing the two things. We have been given the desire to do good but when we can not make, it does not make us worthless. So always these inner signs carry messages, usually what we do is we do not like them and we close the door. Sometimes we have fears that continue for years and years, why? Because I never listen to it, it does not go. It came to fulfill a purpose. Just to give you something to check that you are on the right track, everything if read properly is going to lead us to a state of praise. Then we say subhanallah sebbih bi hamdi rabbike: when you make tasbih that tasbih has to come with praise, if it is not coming with a praise I am missing the tasbih. I am not seeing the flawlessness of what God has sent.